اروتیک توتی‌ها

توتی‌ها جامعه‌ای کوچک از آدیواسی‌های دکن هستند که هویتشان به حافظه‌ی دیگران گره خورده است. آنان خوانندگان و سرایندگان موروثی گوندها هستند که بزرگ‌ترین قوم قبیله‌ای مرکز هند به شمار می‌روند. در طول نسل‌ها، وظیفه‌ی توتی این بود که بداند یک خانواده‌ی گوند کیست: تبارش، خدایانی که می‌پرستد و نیاکانی که از آنان برخاسته است. توتی‌ها بخشی از قوم گوند به‌شمار می‌آیند، اما این نقش آنان را متمایز می‌کند، همان‌گونه که پاردان‌ها، که شناخته‌شده‌ترند، متمایزشان می‌کند.

زادگاه‌شان ارتفاعات جنگلی شمال تلنگانه است، به‌ویژه ناحیه‌ی کهن آدیل‌آباد، با خانواده‌هایی در نواحی همسایه و آن‌سوی مرز ایالتی در ماهاراشترا. در خانه بیشتر آنان به زبان گوندی سخن می‌گویند، زبانی دراویدی از همان شاخه‌ی تلوگو که گویشوران تلوگو آن را نمی‌فهمند. تقریباً همه‌ی آنان زبان تلوگو یا مراتی را هم می‌دانند، زبان بازارها و ادارات دولتی اطرافشان. سروده‌هایی که توتی‌ها را ضروری ساخته، به زبان گوندی است، بنابراین برای آنان حفظ این زبان امری مربوط به معاش است، نه صرفاً احساس.

آیین از رسوم گوندها پیروی می‌کند: خدایان تبار، خدایان روستا، آیین‌های نیاکان و جشن‌های فصلی، با قرن‌ها شکل‌های هندویی که روی آن‌ها نشسته است. برای توتی‌ها این دانش کاربردی است. هرگاه تبار یک خانواده‌ی گوند باید با صدای بلند خوانده شود، آن خانواده به آنان رجوع می‌کند، و سنت بر این بوده که حامیان با غله، دام، پارچه یا پول به آنان پاداش دهند. هر دو طرف به یکدیگر وابسته بودند. گوندها به خواننده نیاز داشتند و خواننده از آنچه حامی می‌توانست بدهد زندگی می‌کرد.

زنان توتی به‌طور سنتی مهارت موروثی دومی داشتند: خال‌کوبی بازو و ساق پای زنان گوند. در بخش بزرگی از مرکز هند، خال‌کوبی‌های زن مدت‌هاست زیوری توصیف می‌شود که پس از مرگ هم با او می‌ماند، پس این حرفه هرگز صرفاً آرایشی نبود.

قرن بیستم بخش عمده‌ی این سنت را از میان برد. پادشاهی‌های گوند که زمانی طبقه‌ی خوانندگان را پشتیبانی می‌کردند، مدت‌ها پیش از میان رفته بودند. در آدیل‌آباد، کشاورزان گوند زمین خود را به مهاجران و در پی قوانین جنگلی از دست دادند و مازاد تولیدی که دستمزد خوانندگان را می‌پرداخت به همان نسبت کاهش یافت. امروز بیشتر توتی‌ها قطعه‌زمین‌های کوچک کشت می‌کنند یا مزدبگیرند، و دولت هند آنان را در فهرست «قبایل برنامه‌ریزی‌شده» قرار داده است. سرایش در جشن‌ها و آیین‌های خانوادگی ادامه دارد، اما دیگر به‌تنهایی معاش را تأمین نمی‌کند. یادداشتی برای کسانی که در سوابق قدیمی جست‌وجو می‌کنند: همین واژه در جای دیگری از دکن نام یک سمت خدمتگزار روستایی است که هیچ ربطی به آنان ندارد، و این دو به سادگی با هم اشتباه گرفته می‌شوند.