اروتیک کاتولیک‌های منگلور

کاتولیک‌های منگلوری کاتولیک‌های آیین لاتین هستند که به زبان کونکانی سخن می‌گویند و از کرانه ایالت کارناتاکا هستند. مرکز آنان منگلور است که آن را کودیال می‌نامند، و همچنین اودوپی همسایه. آنان کمتر به یک زادگاه واحد و بیشتر به داستان مهاجرتی مشترک پیوند دارند. بیشتر آنان از خانواده‌های کاتولیکی‌اند که بین اواخر قرن شانزدهم و اواسط قرن هجدهم از گوا رفتند و به سمت جنوب کوچ کردند تا از دادگاه تفتیش عقاید پرتغالی، جنگ و قحطی بگریزند. حاکمان محلی کلادی نایاکا آنان را به‌عنوان کشاورزان توانای برنج پذیرفتند و جماعتی جداگانه در مزارع برنج کانارا شکل گرفت، دور از دسترس قدرت پرتغالی که نیاکانشان را مسیحی کرده بود. آنان زبان خود را با خود آوردند. کونکانی زبانی هندوآریایی است و اینجا در میان همسایگان دراویدی، یعنی تولو و کانادا (Kannada)، قرار دارد و از هر دو واژه وام می‌گیرد. گوایی‌ها بیشتر کونکانی را با خط لاتین یا دواناگری می‌نویسند، اما منگلوری‌ها آن را با خط کانادا می‌نویسند، نشانه‌ای آرام از میزان ریشه‌دواندن آنان. آنان نظام کاستی را هم با خود آوردند. برچسب‌هایی که از گوا آمده‌اند، مانند بامون و چارودی، کاملاً محو نشده‌اند و هنوز هنگامی که خانواده‌ها درباره ازدواج صحبت می‌کنند پیش می‌آیند.

اسارت و پس از آن

رویدادی که بیش از همه آنان را شکل داد در سال 1784 رخ داد. در چهارشنبه خاکستر آن سال، تیپو سلطان، فرمانروای میسور که گمان می‌کرد این جماعت به انگلیسی‌ها کمک می‌کند، دستور داد کاتولیک‌های کانارا را گرد آورند. ده‌ها هزار نفر از راه کوه‌های غات غربی به سرینگاپاتام برده شدند و کلیساهایشان ویران شد. اسارت تنها با مرگ تیپو در سال 1799 پایان یافت و فقط بخش اندکی از اسیران به خانه بازگشتند. آن خاطره هنوز در نگاه این جماعت به خودش محوری است. قرن نوزدهم بازسازی پیرامون کلیساهای محلی، مدارس، کالج‌ها و بیمارستان‌ها را به همراه آورد که چند تای آن‌ها را یسوعیان بنیان نهادند. آموزش به اولویت خانواده‌ها تبدیل شد و مردم را ابتدا به سوی بمبئی و سپس به خلیج فارس و فراتر از آن راند. ریشه‌های کشاورزی‌شان هنوز در تقویم دیده می‌شود. جشن مونتی فست در 8 سپتامبر به میلاد مریم اختصاص دارد و دسته‌های برنج تازه را برکت می‌دهد که خانواده‌ها به خانه می‌برند تا با آن ضیافتی گیاهی برپا کنند. پیش از عروسی، در مراسم roce، عروس و داماد هر یک در خانه با شیر نارگیل و روغن تدهین می‌شوند. بر سر سفره، sanna بخارپز که با کاری گوشت خوک خورده می‌شود، تقریباً نشانه ویژه این جماعت است.