اروتیک بهونجیا

بهونجیا مردمی کوچک از حاشیه‌ی جنگل‌ها در مرزهای اودیشا و چهاتیسگار هستند، و آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند آشپزخانه‌شان است. در میان چوکوتیا بهونجیا، شاخه‌ای که در فلات سونابدا در ناحیه‌ی نوآپادا از ایالت اودیشا زندگی می‌کند، هر خانواده کلبه‌ی پخت جداگانه‌ای دارد که با خاک سرخ اندود شده و از بقیه‌ی خانه‌ی خانوادگی جدا شده است. این مکان مقدس‌ترین نقطه‌ای شمرده می‌شود که خانواده مالک آن است. اگر غریبه‌ای حتی به آن دست بزند، کلبه سوزانده و دوباره ساخته می‌شود. دختر پس از ازدواج با فردی بیرون از جامعه، حق ورود به آشپزخانه‌ی والدینش را از دست می‌دهد، و چوکوتیا به‌طور سنتی غذای پخته‌شده را از هیچ‌کس بیرون از جامعه نمی‌پذیرند. کمتر قومی در هند مرز میان درون و بیرون را با چنین تحت‌اللفظی بودن، با گل و کاه، ترسیم می‌کند.

این قوم دو شاخه دارد. چوکوتیا که در فلات زندگی می‌کنند به قواعد سخت‌گیرانه پایبندند و دولت هند آن‌ها را جزو «گروه‌های قبیله‌ای بسیار آسیب‌پذیر» به شمار می‌آورد. چیندا بهونجیا در دشت‌های پایین‌تر و آن‌سوی مرز ایالتی در منطقه‌ی گاریابند در چهاتیسگار زندگی می‌کنند، در کنار همسایگان هندوی کاستی کشاورزی می‌کنند و بیشتر محدودیت‌های قدیمی را کم‌رنگ کرده‌اند. ازدواج بر پایه‌ی دو نیمه‌ی برون‌همسری سازمان یافته است، نیتام و مارکام، نام‌هایی که با گوندهای همسایه مشترک است، و روایت‌های قدیمی‌تر چوکوتیا را تا حدی از خانواده‌های گوند و هالبا دانسته‌اند. خود این نام معمولاً به معنای مردمی که از زمین برآمده‌اند تفسیر می‌شود.

زبان آن‌ها که آن هم بهونجیا نامیده می‌شود، از خانواده‌ی هندوآریایی است و با هالبی، زبان بازار قدیمی باستار، خویشاوندی نزدیک دارد. چند هزار گوینده دارد که تقریباً همه‌ی آن‌ها زبان اودیای غربی یا چهاتیسگاری همسایگان خود را هم به کار می‌برند. دین، آیین هندوی روستایی است که بر قدرت‌های محلی بنا شده و نه بر خدایان بزرگ معابد. سونادی، الهه‌ی فلات، در صدر قرار دارد و کاهن روستا آیین‌های او را از سوی همه برگزار می‌کند.

معیشت ترکیبی است از کشاورزی دیم روی قطعه‌زمین‌های کوچک، جمع‌آوری گل ماهوا، برگ تندو و دیگر محصولات جنگلی برای فروش، و کار مزدی. فلات در محدوده‌ی پناهگاه حیات وحش سونابدا قرار دارد، بنابراین جنگلی که چوکوتیا به آن وابسته‌اند نیز زمینی تحت مقررات است، و مسائل دسترسی به جنگل بر سر روستاها سایه انداخته است. مدرسه، جاده و یک آژانس توسعه‌ی ویژه در چند دهه‌ی اخیر به اینجا رسیده‌اند. بهونجیای جوان‌تر به‌آسانی میان فلات و شهرهای بازار رفت‌وآمد می‌کنند، اما آشپزخانه‌ی سرخ هنوز در بیشتر حیاط‌های چوکوتیا برپاست.