اروتیک چاران‌ها

چارن‌ها از راه حافظه امرار معاش می‌کردند. قرن‌ها شاعر، نسب‌شناس و ثبت‌کنندهٔ وقایع دربارهای جنگجویان هند غربی بودند: کسانی که می‌دانستند کدام خاندان راجپوت از چه کسی نسب می‌برد، بر سر چه چیزی و در کدام نبرد جنگیده شد، و آوازهٔ یک مرد صد سال پس از مرگش چگونه شنیده خواهد شد. همین بخش آخر به آنان اهرم می‌داد. حاکمی که با شاعر دربارش درمی‌افتاد، خطر آن را داشت که به بد یاد شود، آن هم در شعر و برای همیشه. آنان به زبان Dingal می‌سرودند، سبکی ادبی، سخت و پرصامت از راجستانیِ کهن که برای خواندن با صدای بلند ساخته شده بود، و مجموعه‌ای که از خود برجای گذاشتند یکی از مهم‌ترین منابعی است که برای سیاست راجستان و گجرات پیش از بایگانی استعماری در دست است.

سرزمین آنان از مارواد و مناطق شخاوتی راجستان تا کاچ و سوراشترای گجرات در جنوب امتداد دارد، و جماعت‌های کهن‌تری نیز آن‌سوی مرز در سند زندگی می‌کنند. در گجرات معمولاً آنان را گدهوی می‌نامند. بسیاری از ایشان هرگز شاعر دربار نبوده‌اند: در جنگل گیر و چمن‌زارهای کاچ، خانواده‌های چارن بخشی از جهان دامداری Maldhari گاو و گاومیش نگه می‌دارند و در سکونتگاه‌های فصلی به نام nesh زندگی می‌کنند. زبان از جغرافیا پیروی می‌کند: ماروری و خویشاوندانش در شمال، و گجراتی و کوچی در جنوب، همگی از زبان‌های هندو-آریایی‌اند و در مسیر به هم می‌آمیزند.

دو چیز آنان را از همسایگانشان متمایز می‌کرد. نخست آنکه پیکر چارن‌ها مقدس شمرده می‌شد و همین آنان را سودمند می‌ساخت. آنان کاروان‌ها را همراهی می‌کردند و به‌عنوان ضامن در پیمان‌ها حضور داشتند، زیرا غارت یک چارن یا شکستن عهد با او کیفری دینی در پی داشت که کسی خواهان تحمل آن نبود. با این همه، هرگاه قولی شکسته می‌شد، پاسخ سنتی «traga» بود، یعنی زخم‌زدن آیینی به خود و گاه بدتر از آن، تا گناه خون به متخلف منتقل شود. مدیران استعماری این رسم را ریشه‌کن کردند، اما این رسم بسیاری از جایگاه دیرینهٔ این جامعه را توضیح می‌دهد. دوم، جنبهٔ الهیاتی است. بر این باورند که زنان چارن توان تجلی در هیئت الهه را دارند، و گروهی کامل از خدایان که در غرب هند پرستیده می‌شوند، یعنی Charani sagatis، از نسب زنان چارن‌اند: کارنی ماتا، الههٔ حامی خاندان سلطنتی بیکانر، و خودیار که زیارتگاه‌هایش سراسر سوراشترا را فرا گرفته است. در نتیجه، آیین هندویی چارن‌ها به‌شدت به Shakta گرایش دارد و به الهه روی می‌آورد، نه به خدایان نرینهٔ بزرگ.

امروزه چارن‌ها معلم، سرباز، کشاورز، کارمند دولتی و نویسنده‌اند. خاندان Barhath از شاهپورا پدر، پسر و برادری را به مبارزهٔ مسلحانه علیه حکومت بریتانیا فرستاد. این اشعار به‌جا مانده‌اند و امروز بیشتر روی صحنه یا صفحهٔ گوشی زنده‌اند.