اروتیک بانیا

بانیا کمتر به معنای معمول یک گروه قومی است و بیشتر هویتی طبقاتی (کاستی) است که بر پایه یک حرفه تجاری ساخته شده. این نام از واژه سانسکریت وانیج به معنای بازرگان گرفته شده است. برای قرن‌ها این واژه به کسانی اطلاق می‌شد که مغازه‌ها را اداره می‌کردند، پول قرض می‌دادند، غله را جابه‌جا می‌کردند و دفاتر حساب را در شمال و غرب هند می‌نوشتند. بانیاها در ورنه وایشیا به شمار می‌آیند، اما در عمل کاست‌های جداگانه‌ی بسیاری هستند که هر کدام تنها در میان خودشان ازدواج می‌کنند: آگراوال، اوسوال، ماهشواری، خاندلوال، پوروال، مود، شریمالی و دیگران. هر یک داستان‌های منشأ، تبارها و قواعد ازدواج خاص خود را دارد. آنچه آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد، حرفه مشترک و آوازه مشترک است که تا حدی بر احترام به درایت تجاری و تا حدی بر رنجش دیرینه نسبت به رباخوار روستا استوار است.

زبان واحدی برای بانیاها وجود ندارد. خانواده‌ها به زبان منطقه خود سخن می‌گویند: هندی، مارواری، گجراتی، پنجابی و دیگر زبان‌ها که همگی از زبان‌های هندو-آریایی‌اند. با این حال، تجارت خط ویژه‌ی خود را پدید آورد. ماهاجانی، خطی ساده‌شده که بازرگانان شمال برای دفترداری به کار می‌بردند، زود نوشته می‌شد و برای غریبه‌ها خواندنش دشوار بود. دین میان دو شاخه هندو و جین تقسیم می‌شود. بسیاری از بانیاهای هندو ویشنو را می‌پرستند و بیشتر اوسوال‌ها پیرو آیین جین‌اند. در بخش‌هایی از گجرات و راجستان، خانواده‌های هندو و جین درون یک کاست از دیرباز با یکدیگر ازدواج کرده‌اند. گیاه‌خواری در جامعه ریشه‌ای ژرف دارد و آشپزخانه خانواده را همان‌قدر محکم اداره می‌کند که معبد را.

کار و آیین در جشن دیوالی به هم می‌رسند. حساب‌های سال کهنه بسته می‌شود و دفاتر تازه‌ی با جلد پارچه‌ای قرمز، به نام باهی-خاتا، با دعا به لاکشمی گشوده می‌شود. در گجرات این مراسم چوپدا پوجان نام دارد. پیش از بانکداری نوین، شرکت‌های بانیا پول را با هوندی در سراسر شبه‌قاره جابه‌جا می‌کردند؛ هوندی براتی بود که با اعتبار نام و پیوندهای یک بازرگان پذیرفته می‌شد.

تندترین چرخش در قرن نوزدهم رخ داد، هنگامی که بازرگانان مارواری از راجستان به دنبال تجارت بریتانیا به کلکته، بمبئی و مناطق چای آسام رفتند. برخی از این خانواده‌ها به خاندان‌های صنعتی بزرگ هند مستقل بدل شدند، از جمله بیرلاها و باجاج‌ها. بانیاهای گجراتی از جمله بازرگانان هندی بودند که در شرق آفریقا ساکن شدند و بعدها در بریتانیا و آمریکای شمالی. مشهورترین بانیای همه، موهانداس گاندی، از خانواده‌ای مود در کاتیاوار بود. بزرگان کاستش او را هنگام سفر به انگلستان برای تحصیل حقوق، طردشده اعلام کردند. امروز بانیاها کسب‌وکارهایی در هر اندازه اداره می‌کنند، از مغازه کیرانا در محله تا شرکت‌های بورسی، و بورس‌های هند هنوز دیوالی را با یک ساعت معامله‌ی میمون جشن می‌گیرند.