اروتیک بهاتی

بهاتی‌ها یک قبیلهٔ راجپوت هستند، نه یک ملت با مرزهای مشخص، و همین تمایز بیشتر آنچه در ادامه می‌آید را توضیح می‌دهد. عضویت از طریق خط پدری و از طریق خود نام منتقل می‌شود، و به همین دلیل بهاتی‌ها و بهتی‌ها را در دو سوی مرز میان هند و پاکستان می‌بینید که در معابد، گوردوارا و مساجد عبادت می‌کنند و همچنان خود را همان مردم می‌دانند. شجره‌ای که ادعا می‌کنند، شجرهٔ یادووانشی است: نسب بردن به یادو و از این راه به کریشنا، که آنان را در نیمهٔ قمری، نه نیمهٔ خورشیدی، دنیای راجپوت قرار می‌دهد و بر اساس این حساب، با جاداجاهای کاچ و جادون‌های شرقی‌تر خویشاوند می‌کند. اینکه آن شجره تاریخ است یا منشور، موضوع اصلی نیست. هزار سال است که بر اساس آن عمل شده است.

مرکز ثقل آنان ثار است، سرزمین شنی غرب دوردست راجستان، با دنباله‌ای قدیمی‌تر در دشت‌های پنجاب حول بهاتنر که اکنون هانومانگار نام دارد، و منطقه‌ای که انگلیسی‌ها بهاتیانا می‌نامیدند. این قبیله تحت فشار پایتخت خود را به سوی غرب جابه‌جا کرد: نخست تانوت، سپس لودورْوا، و بعد تپهٔ ماسه‌سنگی زرد که راول جیسال در سال 1156 جیسلمیر را بنا نهاد؛ این مکان به دلیل قابل دفاع بودن و قرار گرفتن بر جادهٔ کاروان‌ها برگزیده شد. قرن‌ها بهاتی‌ها از کاروان‌های شتری که میان سند و دشت گانگ در رفت‌وآمد بودند باج می‌گرفتند و گاه آنها را غارت می‌کردند، و قلعه که امروز هم مسکونی است از همین پول ساخته شد. سجل حماسی بارد‌ها محاصره‌ها و جوهرهایی را که پس از آن آمدند ثبت می‌کند، از جمله محاصرهٔ علاءالدین خلجی، و سربازان تیمور در سال 1398 بهاتنر را سوزاندند. در پنجاب خاطرهٔ دیگری از بهاتی‌ها باقی مانده است: دولا بهاتی که علیه اکبر شورید و در لاهور به دار آویخته شد، هنوز در ترانه‌هایی که کودکان در جشن لوهری هر ژانویه می‌خوانند، در هر دو سوی آن استان نام برده می‌شود.

آنچه تقسیم بر سر آنان آورد، پیش از هر چیز اقتصادی بود. مرز بسته، تجارتی را که جیسلمیر را ارزشمند ساخته بود از میان برد و به جای آن صحرا پر از سرباز شد. الههٔ قبیله در این میان همچنان حضور دارد: سوانجیا، و در تانوت معبدی که اکنون نیروی امنیت مرزی آن را نگهداری می‌کند و مردان مستقر در آنجا آن را مسئول بمب‌های پاکستانی‌ای می‌دانند که در سال 1965 در اطرافش فرو افتادند و منفجر نشدند. بهاتی‌های امروز کشاورزانی بر زمین‌های کم‌بار، سربازانی، هتل‌دارانی که اتاق‌هایی را درون قلعهٔ نیاکانشان اجاره می‌دهند، و شمار زیادی مردانی هستند که در شهرها دور از خانه کار می‌کنند. این نام هنوز در عروسی‌ها درها را باز و بسته می‌کند.