اروتیک مالتو

مالتو مردم تپه‌های راجماهال هستند، ارتفاعات جنگلی فرسوده‌ای که از دشت گنگ در شمال‌شرق جارکند برمی‌خیزد. سوابق دولتی و همسایگان ایشان را با نام ساوریا پهاریا می‌شناسند، که پهاریا صرفاً به معنای مردم تپه است، در حالی که نام خودشان، مالر، معمولاً به معنای مردان یا مردم ترجمه می‌شود. ارتفاع بخشی از هویت آنهاست: قرن‌هاست که در روستاهای کوچکی بر یال‌ها و قله‌های تپه‌ها زندگی کرده‌اند، بالاتر از دره‌هایی که دیگران در آن ساکن شده‌اند. زبانشان، مالتو، دراویدی است، جزیره‌ای میان زبان‌های هندوآریایی و زبان سانتالی آستروآسیایی که در اطرافشان گفته می‌شود. نزدیک‌ترین خویشاوند آن کوروخ است، زبان اورائون‌ها، و سنت اورائون‌ها این پیوند را توضیح می‌دهد: هنگامی که نیاکان از روهتاس رانده شدند، یک گروه رود گنگ را دنبال کرد و به این تپه‌ها رسید، در حالی که گروه دیگر به سوی جنوب و به چوتا ناگپور رفت. کوماربهاگ پهاریاها گونه‌ای بسیار نزدیک از مالتو را سخن می‌گویند، در حالی که مال پهاریاهای همسایه، که آنان نیز پهاریا خوانده می‌شوند، اکنون به زبانی هندوآریایی سخن می‌گویند.

قرن هجدهم نقطهٔ عطف بود. یورش به روستاهای دشت مردم تپه را در برابر زمین‌داران و کمپانی هند شرقی قرار داد، و در اوایل دههٔ 1780 آگوستوس کلیولند، گردآورندهٔ مالیات کمپانی در بهاگالپور، با مقرری برای رؤسای تپه‌نشین، مجلسی از کدخدایان برای حل اختلافات، و دسته‌ای از «رنجرهای تپه» که از خود پهاریاها به خدمت گرفته شده بودند، پاسخ داد. در دههٔ 1830 بریتانیایی‌ها دامین‌ای‌کوه را مشخص کردند، ملکی دولتی که تپه‌ها و دامنه‌هایشان را دربرمی‌گرفت، و مهاجران سانتال را آوردند تا زمین‌های پست را شخم بزنند. سانتال‌ها دره‌ها و شیب‌های پایین را گرفتند؛ مالتوها بلندی‌ها را نگه داشتند. در آن بالا، کشاورزی هنوز اغلب به معنای کوروا است، کشت جابه‌جاشونده‌ای که در آن تکه‌ای از دامنه پاک و سوزانده می‌شود و با ذرت، ارزن و حبوبات کاشته می‌شود، سپس رها می‌شود تا بازیابی شود، شیوه‌ای که دولت‌های پیاپی کوشیده‌اند آن را مهار کنند. دین در همان زمین ریشه دارد: پیشکش به ارواح روستا، جنگل و نیاکان، با مشورت گرفتن از متخصصان آیینی هنگامی که بیماری یا بدبختی نیاز به توضیح دارد. هیئت‌های تبلیغی مسیحی از قرن نوزدهم در این تپه‌ها فعال بوده‌اند و پیروانی پایدار یافته‌اند، و جشن‌های هندو از دشت به بالا راه می‌یابند. هند ساوریا پهاریا را به‌عنوان «گروه قبیله‌ای به‌ویژه آسیب‌پذیر» فهرست کرده است، که راهی رسمی برای گفتن این است که جاده‌ها، مدارس و درمانگاه‌ها در بالا رفتن از این شیب کند بوده‌اند.