اروتیک کالبلیاها

پیش از آنکه بتوانید کالبلیا را تشخیص دهید، صدایشان را می‌شنوید: وزوزِ کم‌صدا و بی‌وقفه‌ی بین، نی کدویی که با تنفس دایره‌ای نواخته می‌شود تا نت هرگز قطع نشود، صدایی که هنوز بیشتر مردم هند آن را به مار کبری‌ای پیوند می‌دهند که از سبد برمی‌خیزد. نسل‌ها این کار بوده است. خانواده‌ها در حاشیه‌ی روستاهای راجستانی در اقامتگاه‌های موقتی به نام دیرا اردو می‌زدند، مارها را از مزارع و انبارهای غله بیرون می‌آوردند، یک فصل نگهشان می‌داشتند و نشانشان می‌دادند، سپس رهایشان می‌کردند. این مارها برای آنان درآمد جانبی از داروهای گیاهی هم داشتند و دانش عملی درباره‌ی چاره‌ی گزش. این جامعه خود را به کانیپاو نسبت می‌دهد، شاگرد گورو گورکهناث که به روایت خودشان زهری را نوشید که استادش کنار گذاشته بود و به همین دلیل رانده شد. این داستان کاری واقعی انجام می‌دهد: زندگی بیرون از روستا را شرطی بنیادین می‌سازد نه تصادف، و کالبلیا را در حاشیه‌ی سنت یوگی‌های ناث قرار می‌دهد نه درون آن.

زمینشان غرب و جنوب راجستان است، و بیشترین تراکم را در اطراف پالی، اجمر، چیتورگر و اودایپور دارند، و خانواده‌هایی که اکنون کم‌وبیش ساکن شده‌اند در هاریانا، پنجاب، گجرات و مادیا پرادش. در خانه به مارواری و گویش‌های راجستانی همسایه سخن می‌گویند، زبان‌هایی هندوآریایی مانند تقریباً همه‌ی آنچه پیرامونشان است، و بیرون از خانه به هندی. آنان هندو هستند، با تأکیدی که انتظارش را دارید: شیوا، بهایراو، الهه در صورت‌های محلی‌اش، و مار کبری که با چیزی نزدیک‌تر به خویشاوندی تا نماد رفتار می‌شود. گزارش‌های قوم‌نگارانه دو تقسیم را ثبت کرده‌اند، دالیوال و میواره، هرچند خط پراهمیت‌تر اکنون میان خانواده‌هایی که زمین و آموزش دارند و بسیاری که هیچ‌کدام را ندارند کشیده شده است.

گسست با قانون آغاز شد. قانون حفاظت از حیات وحش در سال 1972 نگه‌داری کبری را غیرقانونی کرد و اجرای آن در دهه‌های بعد معیشت را گرفت بی‌آنکه جایگزینی پیش‌کش کند. آنچه باقی ماند موسیقی بود. زنان کالبلیا با همراهی بین و خنجری می‌رقصند، دامنی گشاد و سیاه پوشیده که با آینه و روبان نقره‌ای تزیین شده، و بدن با تنگ‌تر شدن چرخش‌ها و بالا رفتن ضرب شل می‌شود؛ حرکت از آن رو مارگونه به نظر می‌رسد که چنین قصد شده است. ترانه‌ها بیشتر بداهه‌اند، بیت‌هایی که در اجرا ساخته و به شیوه‌ی شفاهی منتقل می‌شوند، و دختران با ایستادن در لبه‌ی حلقه یاد می‌گیرند تا آنکه به درون آن کشیده شوند. یونسکو ترانه‌ها و رقص‌های عامیانه‌ی کالبلیا را در سال 2010 ثبت کرد، و گولابو سپرا، رقصنده‌ای که این شیوه را از زمین اردوگاه به صحنه‌های خارج از هند برد، دلیل آن است که بیشتر مردم بیرون از هند اصلاً آن را دیده‌اند. این داد و ستد برابر نبوده است. این رقص کسری از خانوارهایی را سرپا نگه می‌دارد که مارها زمانی سرپا نگه می‌داشتند، و بقیه از کار ساختمانی، کار کشاورزی و مسیرهای گردشگری پوشکار و جیسالمر امرار معاش می‌کنند.