اروتیک کاراواها

کاراوا یکی از جامعه‌های کاستی بزرگ سریلانکای سینهالی است و هرگز از گفتن اینکه به گفته خودشان از کجا آمده‌اند ابایی نداشته‌اند. به روایت خود این جامعه، این نام از کائوراواهای مهابهاراتا گرفته شده است. بسیاری از خانواده‌ها خود را با کوروکولا، یعنی طایفه کورو، یکی می‌دانند و نام‌خانوادگی‌های افتخاری مانند وارناکولاسوریا و کوروکولاسوریا دارند. برخی پژوهشگران خاستگاه ساده‌تری را ترجیح می‌دهند: واژه تامیلی کارای به معنای ساحل. هر دو تفسیر چیزی درست می‌گویند: کاراواها مردمی ساحل‌نشین‌اند که مدت‌ها پافشاری کرده‌اند که چیزی بیش از ماهیگیرند.

شهرها و روستاهای آنان در امتداد سواحل غربی و جنوبی قرار دارند و در اطراف نگومبو و موراتووا ریشه‌های عمیقی دارند. یک وقایع‌نامه محلی به نام موکّارا هاتانا از جنگجویانی از بندرهای جنوب هند می‌گوید که پادشاهی سینهالی در سده پانزدهم آنان را برای جنگ با موکّووارها در نزدیکی پوتالام به این جزیره آورد و سپس با زمین پاداششان داد. تاریخ دقیق هر چه باشد، این الگو در این جزیره آشناست: مهاجران جنوب هند طی نسل‌ها زبان سینهالی و جامعه سینهالی را پذیرفتند. در میان تامیل‌های شمال، کاست کارایار تقریباً همین داستان منشأ را روایت می‌کند.

زبان آنان سینهالی است، زبانی هندوآریایی که همسایگانش دراویدی‌اند، هرچند خانواده‌های ماهیگیر اطراف نگومبو یک گویش تامیلی محلی را تا دوران جدید زنده نگه داشتند. دین، این جامعه را دو پاره کرده است. مبلغان پرتغالی در سده‌های شانزدهم و هفدهم در ساحل نوکیشانی مشتاق یافتند و کاراواهای کاتولیک کمک کردند نگومبو به شهری تبدیل شود که هنوز «رم کوچک» خوانده می‌شود، جایی که جشن‌های کلیسایی و نمایش مصائب مسیح در هفته مقدس در دووا ریتم سال را تعیین می‌کند. دیگر کاراواها بودایی تراوادا ماندند. از آنجا که سیام نیکایای کهن تنها مردان گوییگاما را به رهبانیت می‌پذیرفت، بوداییان کاراوا به فرقه‌های آماراپورا و رامانّا روی آوردند که هر دو در سده نوزدهم بیرون از آن قاعده تأسیس شدند.

دگرگونی بزرگ در دوران حکومت بریتانیا رخ داد. بازرگانان کاراوا از قایق به اجاره‌داری عرق، کشتزارها و معدن‌کاری روی آوردند و خانواده‌هایی مانند دی سویساهای موراتووا ثروت‌هایی اندوختند که با ثروت اشراف زمین‌دار قدیم رقابت می‌کرد. آن پول مدرسه‌ها، معبدها و کلیساها ساخت. همچنین رقابت دیرینه با گوییگاماها بر سر مرتبه را تشدید کرد، رقابتی که در جزوه‌ها، در مطبوعات و در انتخابات دوران استعمار تا مدت‌ها پس از آغاز سده بیستم ادامه یافت. امروز کاراواها شامل مالکان کشتی‌های ترال و وکلا، کشیشان محلی و سیاستمداران‌اند، و کاست هنگامی که خانواده‌ها ازدواجی را ترتیب می‌دهند بیش از زندگی عمومی اهمیت دارد. برخی خانواده‌ها همچنان در عروسی‌ها و مراسم تشییع پرچم‌های نیاکانی خود را بیرون می‌آورند، یادآور ادعای کهن آنان به افتخارات سلطنتی.