اروتیک کروات‌ها

کروات‌ها خود را از طریق هم‌راستایی سرسختانه‌ی سه چیز تعریف می‌کنند: الفبای لاتین، کاتولیسیسم رومی، و نواری از سواحل دریای آدریاتیک که دو هزار سال بر سر آن جنگیده‌اند. این دو مورد اول، در متن، آن‌ها را از صرب‌ها جدا می‌کند؛ قومی که با آنان زبانی مشترک و متقابلاً قابل فهم دارند، اما تاریخشان به سوی شرق، یعنی قسطنطنیه و خط سیریلیک، کشیده شد. کروات‌ها راه مخالف را رفتند. پادشاهی قرون وسطایی‌شان در سال 1102 با مجارستان اتحاد شخصی بست، نزدیک به چهار قرن زیر فرمانروایی هابسبورگ‌ها درآمد، و جاذبه‌ی فرهنگی وین، ونیز و رم لحن همه چیز را تعیین کرد، از معماری گرفته تا سنت حقوقی و این واقعیت که در میدان یک روستای کرواتی معمولاً کلیسایی باروک هست، نه کلیسایی ارتدوکس.

میهن این قوم همزمان دو کشور است. از یک سو ساحل دالماسیایی طولانی و به‌شدت خشک است، با جزیره‌های آهکی، باغ‌های زیتون و شهرهای حصاردار که مردمی ساخته‌اند که می‌دانستند ونیز یا با آن‌ها تجارت خواهد کرد یا غارتشان خواهد کرد؛ و از سوی دیگر سرزمین داخلی پانونی مرطوب‌تر و هموارتر به سوی اسلاونیا قرار دارد که از نظر حس و حال به مجارستان نزدیک‌تر است و گندم و ذرت می‌کارد. کروات‌های بوسنی در دنیای سومی به سر می‌برند: ارتفاعات داخلی هرزگوین و مرکز بوسنی، جایی که هویت کاتولیک طی قرن‌ها زندگی در کنار همسایگان مسلمان و ارتدوکس تیزتر شده است. شاخه‌ها این پراکندگی را بازتاب می‌دهند. Bunjevci به سوی شمال، به وویوودینا و جنوب مجارستان کوچ کردند؛ Sokci در دشت‌های سیلابی رودخانه‌های ساوا و دانوب ساکن شدند؛ Janjevci جامعه‌ای کوچک و کهن کاتولیک در کوزوو هستند؛ و کروات‌های مولیزه در جنوب ایتالیا از زمانی که نیاکانشان از پیشروی عثمانی گریختند، به نسخه‌ای یخ‌زده از این زبان مربوط به قرن پانزدهم سخن گفته‌اند.

خود زبان، لهجه‌ی štokavian است که با الفبای لاتینی نوشته می‌شود؛ الفبایی که در قرن نوزدهم توسط لیودویت گای اصلاح شد. با این حال جزیره‌های آدریاتیک و بخش‌هایی از ایستریا همچنان به لهجه‌ی čakavian پایبندند، و نقاطی پراکنده در شمال غرب به لهجه‌ی kajkavian سخن می‌گویند که یک اسلوونیایی راحت‌تر از یک دالماسیایی آن را می‌فهمد. کاتولیسیسم در اینجا بیشتر در تقویم بافته شده تا با صدای بلند اعلام شود: زیارت ماریا بیستریتسا و مجوگوریه، جشن‌های روز نام (imendan) که اغلب بر جشن تولد پیشی می‌گیرند، و سنت آوازخوانی کلاپا که ریشه در هماهنگی آیینی دارد. جنگ استقلال از یوگسلاوی بین سال‌های 1991-1995 آن‌قدر نزدیک است که بیشتر کروات‌های بزرگسال آن را شخصاً به یاد دارند، و هنوز نقطه‌ی عطفی است که زندگی ملی همچنان با آن سنجیده می‌شود.