اروتیک راجی

راجی‌ها از کوچک‌ترین قوم‌های پای‌کوه‌های مرکزی هیمالیا هستند. چند هزار نفر از آنان در دو سوی مرز زندگی می‌کنند، در غرب نپال و در تپه‌های کومائون در ایالت اوتاراکند هند. آنچه آنان را کنار هم نگه داشته گذشته‌ای مشترک در جنگل است. تا همین اواخر، بسیاری از خانوارهای راجی همراه با فصل‌ها در کرانه رودخانه‌ها و دامنه‌های جنگلی جابه‌جا می‌شدند. ماهی می‌گرفتند، حیوانات کوچک را به دام می‌انداختند و یام‌های وحشی را از زمین بیرون می‌آوردند، و تنها وقتی برنامه‌های اسکان مجدد، فشار بر زمین و کوچک‌شدن جنگل راهی جز این نمی‌گذاشت، در روستاهای ثابت ساکن شدند. این گذار از گردآوری و شکار به مزارع کوچک و کارگری روزمزد هنوز محور اصلی زندگی راجی‌هاست.

زبانشان از خانواده چینی-تبتی است. به شاخه کوچک راجی-راوته تعلق دارد که با زبان راوته‌ها، که اغلب آخرین گردآورندگان کوچ‌نشین نپال نامیده می‌شوند، و با گویش راوات در سوی هندی مرز مشترک است. این زبان را به جزیره‌ای منزوی بدل می‌کند. تقریباً همه همسایگان به زبان‌های هندوآریایی سخن می‌گویند: نپالی و تاروی در دشت‌های پست، و کومائونی در تپه‌ها. بیشتر راجی‌ها به آسانی میان زبان خود و زبان منطقه جابه‌جا می‌شوند. این زبان در خطر انقراض دانسته می‌شود، زیرا کودکان بیشتری بزرگ می‌شوند و نپالی یا کومائونی زبان اول آنان است.

در نپال، راجی‌ها بیشتر در کنار رودخانه‌های پای‌کوه‌های غربی و ترای داخلی زندگی می‌کنند، در ناحیه‌هایی مانند سورخت، باردیا و کایلالی. آنان از حاشیه‌نشین‌ترین ملیت‌های بومی کشور به شمار می‌روند. در آن سوی مرز، هند وان راجی را که با نام وان راوات هم شناخته می‌شود، در ناحیه‌های پیتوراگار و چمپاوات، به‌عنوان گروه قبیله‌ای بسیار آسیب‌پذیر به رسمیت می‌شناسد. نام وان راوات معمولاً پادشاهان جنگل ترجمه می‌شود. بسیاری از راجی‌ها سنت تبار شاهی را حفظ می‌کنند، سنتی که به‌طور آشکاری با جایگاه پست همسایگانشان که دیرزمانی به آنان داده‌اند در تضاد است.

تاریخ منطقه، راجی‌های کومائون را با یک رسم چشمگیر به یاد می‌آورد: تجارت خاموش. آنان به‌جای دیدار رودررو با روستاییان، ظروف و کاسه‌های چوبی حک‌شده را در لبه سکونتگاه می‌گذاشتند و بعد بازمی‌گشتند تا غله و کالاهایی را که در برابر آن گذاشته شده بود بردارند. خود این رسم از میان رفته، اما نجاری تا مدت‌ها پس از پایان آن همچنان هنر ویژه راجی‌ها ماند.

زندگی مذهبی آیین‌های هندو را که از جوامع پیرامون گرفته‌اند، روی آیین‌های کهن‌تر ارواح جنگل، رود و نیاکان نشانده است. جشن‌های هندو برگزار می‌شوند. نذورات برای خدایان محلی که به تپه‌ها، جویبارها و خانوارهای مشخص پیوند دارند هنوز بخشی از زندگی روزمره است، به‌ویژه در زمان بیماری و در لحظه‌های بزرگ زندگی هر فرد.