اروتیک ماجهی‌ها

ماجهی نام خود را از شغلشان گرفته‌اند. در زبان نپالی، مانند بسیاری از نقاط شمال جنوب آسیا، majhi به معنای قایقران است. نسل‌ها این مردم کسانی بودند که مسافران، باربران و دام‌ها را از رودخانه‌های تپه‌های میانی نپال عبور می‌دادند و همان رودخانه‌ها را با تورهای ماهیگیری و تله‌های بامبویی ماهی‌گیری می‌کردند. روستاهای آنان در مناطق پست، روی تراس‌ها و جزیره‌های شنی کنار سان کوشی و دیگر رودخانه‌های مرکز و شرق نپال و ترای درونی قرار دارند. این روستاها اغلب بسیار پایین‌تر از سکونتگاه‌های روی خط‌الراس همسایگانشان واقع‌اند. کشاورزان تپه‌ها کشت سال را برنامه‌ریزی می‌کنند، اما زندگی ماجهی مدت‌هاست از آب پیروی کرده است: سیلاب موسم باران، فصل ماهیگیری، و هفته‌هایی که گذر از رودخانه خطرناک می‌شود.

زبان مادری آنان که آن را هم ماجهی می‌نامند، از زبان‌های هندو-آریایی است و به گویش بوته، قوم رودنشین دیگری در غرب، نزدیک است. مدت‌هاست که جای خود را به نپالی می‌دهد. امروزه تنها اقلیتی از ماجهی‌ها آن را به خوبی صحبت می‌کنند و بیشتر کودکان با زبان نپالی بزرگ می‌شوند. زندگی مذهبی بیشتر هندو است. داشین و تیهار، همچون دیگر نقاط تپه‌ها، گاه‌شمار را مشخص می‌کنند و خانواده‌ها نیز خدایان ویژه تبار و خانه خود را می‌پرستند. جمعیت کوچک‌تری از ماجهی‌ها در میان جوامع نپالی‌زبان سیکیم و تپه‌های دارجیلینگ در هند زندگی می‌کنند.

چند دهه اخیر برای قومی که کارش به رودخانه‌هایی بی‌پل وابسته بود سخت گذشته است. پل‌های معلق و جاده‌های ماشین‌رو در تپه‌ها گسترش یافتند و بخش عمده کار قایقرانی را از میان بردند. سدها و کاهش ذخایر ماهی، ماهیگیری باقی‌مانده را تنگ کرده‌اند. بسیاری از خانواده‌ها زمین کشاورزی اندکی دارند، پس اکنون کار مزدی در شهرها و خارج از کشور، خانواده‌هایی را سرپا نگه می‌دارد که زمانی از رودخانه زندگی می‌کردند. دولت نپال رسماً ماجهی‌ها را یکی از اقوام بومی، یعنی آدیواسی جناجاتی، به رسمیت می‌شناسد و آنان را در میان گروه‌های به شدت حاشیه‌ای فهرست می‌کند. این جایگاه آنان را به بحث‌های ملی درباره حقوق بومیان، زمین و نمایندگی سیاسی می‌کشاند. با این حال پیوند با رودخانه برقرار مانده است. جایی که رودخانه‌ها هنوز آزادانه جاری‌اند، ماهیگیری و کار با قایق همچنان در تعریف ماجهی‌ها از خود محوری است و کرانه رودخانه همان جایی است که وقتی از خانه سخن می‌گویند منظورشان است.