اروتیک هریانوی‌ها

کافی است در هر جای شمال هند یک جمله به هاریانوی بگویید تا مردم بفهمند اهل کجا هستید. گفتار هاریانا، ایالتی کشاورزی که از سه سمت دور دهلی را گرفته، به صریح، پرصدا و بی‌احساس بودن شهرت دارد، و هاریانوی‌ها معمولاً این ویژگی را نشانی افتخارآمیز می‌دانند نه توهین. آنان مردم هندوآریایی دشت میان رودخانه یامونا و لبه صحرای تار هستند. آنچه ایشان را به هم پیوند می‌دهد بیش از آنکه نسب واحدی باشد، شیوه زندگی مشترکی است: روستا، طایفه، گاومیش، مزرعه گندم، و این باور استوار که سخن ساده بر سخن مؤدبانه برتری دارد. هاریانوی به گروه هندی غربی تعلق دارد. آن‌قدر به هندی معیار نزدیک است که به آسانی فهمیده شود، اما آن‌قدر متفاوت است که گوینده را فوراً مشخص کند. با این حال، این ایالت با یک صدا سخن نمی‌گوید. در اطراف ریواری و ماهندراگاره مردم به آهیرواتی سخن می‌گویند، میوهای نوح به میواتی، و در امتداد مرز راجستان در سیرسا و فتح‌آباد، باگری غلبه دارد. هر سه به زبان‌های راجستانی گرایش دارند، در حالی که مناطق شمالی به پنجابی نزدیک می‌شوند.

بیشتر هاریانوی‌ها هندو هستند. در منطقه میوات میوهای مسلمان زندگی می‌کنند، در امتداد مرز پنجاب سیک‌ها، و جامعه‌ای کوچک از جین‌ها نیز هست. دین به همان اندازه که در معبدها جریان دارد، در تقویم کشاورزی نیز جریان دارد: تاب‌هایی که برای جشن تیج در فصل باران از درختان آویزان می‌شوند، و زیارتگاه دادا کهرا که از روستا پاسداری می‌کند. جامعه بر پایه جماعت‌های کاستی سازمان یافته است، از جمله جات‌ها، آهیرها، راجپوت‌ها، گوجرها، برهمن‌ها و بانیاهای آگروال که منشأ خود را به آگروهای باستانی می‌رسانند. درون این جماعت‌ها، سازمان بر پایه گوترا است، یعنی طایفه‌ای که فرد نمی‌تواند با آن ازدواج کند. خاپ پانچایات‌ها، یعنی شوراهای طایفه‌های متحد، هنوز برای حل اختلافات و اجرای قواعد ازدواج گرد هم می‌آیند و احکامشان مرتب تیتر روزنامه‌های ملی می‌شود. این سرزمین تاریخ بسیاری دارد. راخیگارهی در ناحیه هیسار یکی از بزرگ‌ترین محوطه‌های شناخته‌شده تمدن هاراپایی است، کوروکشترا به عنوان میدان نبرد مهابهاراتا مقدس شمرده می‌شود، و سه نبردی که قدرت را در شمال هند دگرگون کرد در پانی‌پت رخ داد. اما هاریانا به عنوان یک ایالت جوان است: در سال 1966 از پنجاب جدا شد. از آن زمان انقلاب سبز آن را به انبار غلات تبدیل کرد و برج‌های شیشه‌ای گوروگرام بر زمین‌های کشاورزی پیشین سر برآورد. هاریانوی‌ها همچنین سهمی نامتناسب با جمعیتشان در صفوف ارتش هند و تیم‌های کشتی و بوکس آن داشته‌اند. اَخارای روستایی، گودالی از خاک نرم که پسران و امروزه دختران بسیاری در آن تمرین می‌کنند، به اندازه قلیانی که عصرها در چوپال دست به دست می‌شود، هاریانوی است. اشکال فولکلوریک مانند تئاتر ساانگ و راگینی آوازی در کنار صحنه پاپ هاریانوی پررونق همچنان پابرجا هستند.