اروتیک هاجونگ‌ها

هاجونگ‌ها روی یک درز زندگی می‌کنند. روستاهایشان در سرزمین هموار و مرطوبی قرار دارد که در آن تپه‌های گارو و خاسی به دشت براهماپوترا سرازیر می‌شوند، و این موقعیت آنان را میان اقوام کوهستانی در بالا و کشاورزان آسامی و بنگالی در پایین قرار می‌دهد. آنان از هر دو سو چیزهایی گرفته‌اند بی‌آنکه هیچ‌یک از آن دو شوند. آنان برنج آبی را با گاوآهن و گاومیش در منطقه‌ای کشت می‌کنند که جوامع کوهستانی همسایه مدت‌ها پیش زمین‌های خود را پاک می‌کردند و می‌سوزاندند. این تفاوت در شیوه کار بر زمین یکی از کهن‌ترین نشانه‌های آن است که چه کسی هاجونگ است و چه کسی نیست.

زبان نکته‌ای است که بیگانگان نخست به آن پی می‌برند. هاجونگی در شمار زبان‌های هندوآریایی طبقه‌بندی می‌شود و از نزدیکان آسامی و بنگالی رایج در اطرافش است و با خط آسامی نوشته می‌شود، اما در واژگان و دستور زبانش جریانی آشکار از زبان‌های تبتی-برمایی نهفته است. برداشت رایج این است که این جماعت در مقطعی زبانش را تغییر داد بی‌آنکه بسیاری از دیگر ویژگی‌هایش دگرگون شود: نیاکانشان احتمالاً به زبانی تبتی-برمایی سخن می‌گفتند و این تغییر ردپای خود را بر زبانی که اکنون به کار می‌برند باقی گذاشته است. دین نیز مسیری مشابه را طی کرده است. هاجونگ‌ها هندو هستند، اما عملی که در زندگی روزمره اهمیت دارد محلی است و بر پایه خدایان خانواده و روستا و بر نذورات تنظیم‌شده با تقویم برنج استوار است، نه بر هیچ نهاد معبدی دوردست.

سیاست به‌شدت بر آنان نقش زده است. در روستاهای میمنسینگ در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، مستأجران هاجونگ جنبش تونک را علیه نظام اجاره‌ای پیش بردند که مقدار ثابتی از شلتوک را از مستأجر می‌گرفت، صرف‌نظر از آنکه زمین در واقع چه محصولی داده بود. این جنبش طولانی و خشونت‌بار بود و راشیمونی هاجونگ را پدید آورد، زنی که در ۱۹۴۶ پس از آنکه روستاییان را برای آزاد کردن زن دیگری که پلیس بازداشت کرده بود رهبری کرد، به دست پلیس تیرباران شد؛ او در هر دو سوی مرز گرامی داشته می‌شود. این نظام حدود سال ۱۹۵۰ لغو شد. سپس تقسیم هند سرزمین آنان را به دو نیم کرد، سد کاپتای و فشار فرقه‌ای هزاران تن را از پاکستان شرقی بیرون راندند، و خانواده‌هایی که در دهه ۱۹۶۰ در کنار همسایگان چاکمایشان در آروناچال پرادش ساکن شدند، حدود پنج دهه در دادگاه‌های هند برای کسب شهروندی جنگیدند. امروز هاجونگ‌ها در مگهالایا، آسام و شمال بنگلادش یافت می‌شوند، در سوی هند یک قبیله فهرست‌شده‌اند، آنقدر اندک‌شمار که به زبانشان نگرانی جدی دارند و آنقدر سازمان‌یافته‌اند که برای آن کاری انجام می‌دهند.