اروتیک چاوش

در حیدرآباد، نام Chaush نشان می‌دهد که خانواده‌ای از نظر تبار عرب است و به‌طور مشخص از نسل سربازان است. این واژه از رتبهٔ قدیمی عثمانی çavuş به معنای گروهبان گرفته شده است. این نام به مردان حضرمی اهل یمنِ کنونی چسبید که در قرن هجدهم و نوزدهم برای جنگیدن در خدمت نظام حیدرآباد به دکن آمدند. آنان به‌عنوان جنگجوی مزدور آمدند. با گذشت زمان، فرماندهانشان، یعنی جمعدارها، مردانی با ثروت و نفوذ واقعی در دربار شدند. پایگاه آنان مجموعه‌ای از پادگان‌های نظامی در لبهٔ جنوبی شهر قدیم بود. این پادگان‌ها نام محله را به Barkas داد و Barkas هنوز قلب این جامعه است.

زبان عربی‌ای که نیاکانشان به آن سخن می‌گفتند، بیشتر جای خود را به دکنی داده است، یعنی همان گونهٔ حیدرآبادیِ زبان اردو. عربی در نماز و در نام‌های خانوادگی مانند Yafai و پسوند نسبت bin باقی مانده است. جامعهٔ Chaush مسلمانان سنی‌مذهب‌اند و بسیاری از آنان از مکتب Shafi'i پیروی می‌کنند که از حضرموت با خود آورده‌اند؛ این امر آنان را اندکی از اکثریت حنفی مسلمانان حیدرآباد متمایز می‌کند. در Barkas، دین در متن زندگی روزمرهٔ مردم جای دارد: در مسجد محل، در خانواده، و در تقویم عروسی‌ها و جشن‌ها.

دو نقطهٔ عطف شکل‌شان دادند. نخستین آن به‌سوی عربستان بازمی‌گشت: پولی که در خدمت نظام به دست آمده بود به وطن بازگشت، و خاندان قعیطی که ثروت خود را با فرماندهی نیروهای عرب در حیدرآباد به دست آورده بود، از این ثروت برای ایجاد سلطنتی در شِحر و مُکلّا بر سواحل حضرموت استفاده کرد. دومین نقطهٔ عطف در 1948 رخ داد، زمانی که هند ایالت حیدرآباد را ضمیمهٔ خود کرد و دستگاه نظامی را که نسل‌ها این جامعه را به کار گرفته بود، از هم پاشید. خانواده‌هایی که از سربازی زندگی می‌کردند ناگزیر شدند کار تازه‌ای پیدا کنند. در دهه‌های بعد، بسیاری از آنان این کار را در عربستان سعودی و کشورهای حوزهٔ خلیج فارس یافتند و پیوندی را با شبه‌جزیرهٔ عربستان تازه کردند که هرگز کاملاً گسسته نشده بود.

شناخته‌شده‌ترین میراث Chaush امروز به کل شهر تعلق دارد. گروه طبل‌نوازی حضرمی Marfa که ضرب‌آهنگش در دل برمی‌انگیزد، در شمار بی‌شماری از کاروان‌های عروسی حیدرآبادی می‌نوازد، هر خانواده‌ای که باشد. بارکاس همچنین جایی است که شهر برای mandi به آن‌جا می‌رود؛ برنج و گوشت آهسته‌پزی که روی سینی مشترک سرو می‌شود. حلیم مشهور حیدرآباد اغلب به harees عربی نسبت داده می‌شود که این سربازان با خود آورده بودند. جامعه‌ای که به‌صورت پادگان آغاز شد، سرانجام صدا و طعم جشن‌های شهر را رقم زده است.