اروتیک داور

داوارها مردم دره توچی هستند و در بیشتر تاریخشان، این دره بیش از هر شجره‌نامه‌ای هویت آنان را تعریف کرده است. رود توچی از کوه‌های وزیرستان شمالی سرازیر می‌شود و به سوی شرق و بنو جاری است. در مسیرش، نواری از زمین هموار و قابل آبیاری را سیراب می‌کند، در منطقه‌ای که در غیر این صورت پر از تپه‌های سخت و دره‌های خشک است. داوارها این نوار را مسکون کردند و در آن کشاورزی کردند. میرانشاه و میرعلی، شهرهایی که بیشتر غریبه‌ها از گزارش‌های خبری می‌شناسند، در میانه سرزمین آنان قرار دارند. بومیان هنوز آن را به داوار بالا در اطراف میرانشاه و داوار پایین‌دست در اطراف میرعلی تقسیم می‌کنند.

آنان از شاخه کرلانی پشتون‌ها هستند، گروه سست‌پیوندی از قبایل کوهستانی که همسایگانشان وزیری و محسود را نیز شامل می‌شود. آنان بنوچی‌های دشت بنو را از طریق نیای مشترک شیتک خویشاوندان نزدیک خود می‌دانند. به گویشی کرلانی از زبان پشتو سخن می‌گویند، زبانی ایرانی شرقی که در آن سوی مرز رایج است. گویش‌های کرلانی واکه‌هایشان را به اندازه‌ای تغییر می‌دهند که گوینده‌ای از پیشاور را وادار می‌کند دوباره گوش دهد، و گفتار داوارها به گفتار همسایگان بنوچی و وزیری‌شان نزدیک است. زندگی اجتماعی بر پایه پشتونوالی می‌چرخد، یعنی آیین میزبانی، پناهندگی و شرف فردی، و اختلافات همچنان نزد جرگه‌ای از ریش‌سفیدان مطرح می‌شود. دین، اسلام سنی مذهب حنفی است و مساجد روستاها و عالمان دینی در امور محلی وزن واقعی دارند.

صد و سی سال گذشته برای دره سخت گذشته است. بریتانیایی‌ها در دهه 1890 به توچی وارد شدند و میرانشاه را به پادگان نظامی تبدیل کردند، و در نتیجه منطقه‌ای کشاورزی به مسیر یک پادگان بدل شد. پس از 2001، وزیرستان شمالی به پایگاه گروه‌های شبه‌نظامی و هدف حملات پهپادی تبدیل شد. در سال 2014 یک عملیات نظامی بزرگ پاکستان، میرانشاه و میرعلی را خالی کرد. صدها هزار ساکن به بنو یا آن سوی مرز به خوست گریختند، که بسیاری از آنان داوار بودند، و خانواده‌هایی که بازگشتند بازارها و خانه‌های خود را ویران یافتند.

آن تجربه مشهورترین داوار در سیاست ملی، محسن داوار، را پدید آورد. او یکی از بنیان‌گذاران جنبش تحفظ پشتون بود که علیه ناپدیدشدن‌های اجباری و سوءاستفاده‌های نظامی در مناطق قبیله‌ای مبارزه می‌کرد. از زمانی که مناطق قبیله‌ای سابق در سال 2018 با خیبر پختونخوا ادغام شدند، دره به‌عنوان یک ناحیه عادی اداره می‌شود نه بر اساس مقررات جرایم مرزی استعماری، هرچند امنیت آنجا همچنان ناپایدار است. بسیاری از خانوارهای داوار به پولی وابسته‌اند که مردان شاغل در خلیج فارس و شهرهای بزرگ پاکستان به خانه می‌فرستند، در حالی که اعضای خانواده‌ای که می‌مانند همان زمین‌های آبیاری‌شده را کشت می‌کنند.