اروتیک میو

از یک میو بپرسید که کیست و ممکن است دو پاسخ بشنوید که به نظر می‌رسد یکدیگر را خنثی می‌کنند: مسلمان، و راجپوت. هیچ‌کدام از این دو پاسخ طفره یا احتیاط نیست. میوها سرزمین میوات را در جنوب غربی دهلی در اختیار دارند، منطقه‌ای خشک با تپه‌های کم‌ارتفاع آراولی و زمین‌های کشاورزی سخت که در ناحیه نوح در ایالت هاریانا، آلوار و بهارتپور در ایالت راجستان، و گوشه‌ای از غرب ایالت اوتار پرادش گسترده شده است. گرویدن به اسلام اینجا آهسته و طی قرن‌ها رخ داد، نه در یک گسست واحد، و ساختار اجتماعی کهن‌تر را پابرجا گذاشت. میوها به پال و گوتره سازمان یافته‌اند، یعنی تبارهای برون‌همسری که نسب خود را به خاندان‌های راجپوت از جمله جادون، تومار، چوهان و دیگران می‌رسانند، و ازدواج از منطق همین تبارها پیروی می‌کند، نه از ازدواج با پسرعمو و دخترعمو که در دیگر نقاط جنوب آسیای مسلمان رایج است. تا اواخر قرن بیستم، خانواده‌ها جشن‌های هندو را در تقویم خود نگه می‌داشتند در کنار عید، نام‌هایی از هر دو سنت داشتند و شجره‌نامه‌هایشان توسط خنیاگرانی از طایفه میراسی خوانده می‌شد که همچنین Pandun ka Kada را می‌خواندند، روایتی میواتی از مهابهاراتا که برای مخاطبان مسلمان اجرا می‌شد. زبان میواتی است، زبانی هندوآریایی که کاملاً در محدوده زبان‌های راجستانی قرار دارد و آن‌قدر به براجی و هریانوی نزدیک است که بیگانگان غالباً آن را گویشی از هندی می‌دانند. میوها معمولاً چنین نمی‌کنند.

میوات همواره در برابر اداره آسان سر باز زده است. سلطانان دهلی لشکرکشی‌های مکرری به این تپه‌ها ترتیب دادند، و حسن خان میواتی، آخرین فرمانروای مستقل میوات، در خانوه در سال ۱۵۲۷ هنگام نبرد با بابر در کنار رانا سانگا کشته شد. چهار قرن بعد، این منطقه چیزی با دامنه جهانی پدید آورد: جماعت تبلیغ که در دهه ۱۹۲۰ توسط محمد الیاس کاندهلوی بنیان نهاده شد، به‌عنوان مأموریتی برای آموزش عمل شرعی به روستاییان میو. این تلاش دلیل اصلی آن است که دین میوها امروز بسیار ارتدوکس‌تر سنّی به نظر می‌رسد تا یک قرن پیش. سپس سال ۱۹۴۷ فرا رسید. امیرنشین‌های آلوار و بهارتپور علیه جمعیت میو برخاستند، ده‌ها هزار نفر کشته یا آواره شدند، و بازماندگان پیش از آنکه گاندی در دسامبر همان سال به روستای غاسره بیاید و از آنان بخواهد بمانند، در راه پاکستان بودند. بسیاری ماندند و یادبود آن هنوز برگزار می‌شود. آنچه باقی می‌ماند جامعه‌ای است پرجمعیت، ریشه‌دار، عمدتاً روستایی و از تقریباً هر معیاری که دولت هند می‌سنجد فقیر است: نوح در پایین‌ترین رتبه‌های توسعه ملی قرار دارد. در سال‌های اخیر، تاجران دام و دامداران شیری میو هدف خشونت گروه‌های خودسر در هاریانا و راجستان بوده‌اند، و این جامعه آن را، نه بی‌دلیل، بحثی کهنه با لباسی نو می‌داند.