اروتیک دارلونگ

دارلونگ‌ها گروهی کوچک از مردمان تپه‌نشین شمال ایالت تریپورا در شمال‌شرقی هند هستند که به خانوادهٔ گستردهٔ زو تعلق دارند؛ خانواده‌ای که میزو، همار و گروه‌های بسیاری را که بیگانگان همگی زیر نام کوکی قرار داده‌اند نیز دربر می‌گیرد. شمارشان حدود ده هزار نفر است و در مجموعه‌ای از روستاها در ناحیه‌های اوناکوتی، شمال تریپورا و دالایی متمرکزند، که داروچاوی نزدیک کوماراگات از شناخته‌شده‌ترین آن‌هاست. آنچه ایشان را متمایز می‌کند، تفاوتی چشمگیر با خویشاوندانشان نیست، بلکه پافشاری سرسختانه بر نام خودشان است. دهه‌ها ایالت آنان را صرفاً کوکی ثبت می‌کرد و تا سال 2022 طول کشید که پارلمان هند واژهٔ دارلونگ را به فهرست قبایل برنامه‌ریزی‌شدهٔ تریپورا بیفزاید، به‌عنوان زیرقبیله‌ای نام‌دار از کوکی.

زبانشان که آن را دارلونگ نیز می‌نامند، در شاخهٔ مرکزی زبان‌های کوکی-چین جای دارد و آن‌قدر به میزو و همار نزدیک است که گویشوران هر یک بیشتر سخنان دیگری را می‌فهمند. این زبان با خط لاتین نوشته می‌شود، میراثی از دوران مبلغان مذهبی، و بیشتر دارلونگ‌ها به بنگالی، زبان دشت‌های اطرافشان، نیز تسلط دارند و برخی به کوک‌بوروک. مانند خویشاوندانشان، از نیاکانی سخن می‌گویند که از غاری بیرون آمدند، یعنی سین‌لانگ در روایت همار، و از سفری طولانی در تپه‌های چین و لوشای پیش از استقرار زیر فرمان راجه‌های تریپورا، که رؤسای کوکی را گاه متحدان مرزی و گاه غارتگرانی که باید مهار شوند به شمار می‌آوردند.

دین کهن بر خدای متعالی متمرکز بود که در سراسر جهان کوکی-چین به نام پاتیان شناخته می‌شود، و بر انبوهی از ارواح محلی که با قربانی‌هایی که کاهن روستا انجام می‌داد آرام نگه داشته می‌شدند. مسیحیت در آغاز سدهٔ بیستم به آنجا رسید و امروز تقریباً تمام جامعه، در چند فرقه، مسیحی‌اند. کلیسا مرکز واقعی زندگی روستایی است: هفته را تنظیم می‌کند، گروه‌های سرود و جوانان را اداره می‌کند، و آموزشی را به ارمغان آورد که دارلونگ‌ها را در تریپورا به سواد بالا و حضور در خدمات دولتی فراتر از شمارشان شهرت بخشید.

کشاورزی پیش‌تر به معنای جوم بود، یعنی چرخهٔ سوزاندن و قطع درختان برای کشت برنج کوهی و سبزیجات روی دامنه‌های پاک‌شده. بسیاری از خانواده‌ها از آن زمان به قطعه‌های ثابت زمین، باغ‌ها و محصولات کشت‌شده روی آورده‌اند. فرهنگ کهن‌تر در موسیقی و رقص بهتر باقی مانده است، از جمله رقص بامبویی از همان گونه‌ای که میزو آن را چراو می‌نامد. مشهورترین حامل آن تانگا دارلونگ بود، استاد روسم، سازی دهانی از کدو و لوله‌های بامبو، که نشان پادما شری را در سال 2019 دریافت کرد، زمانی که نزدیک به صد سال داشت.