زنی از آرائین، مرجع فنوتیپ

اروتیک آرائین

زبان

پنجابی (هندوآریایی)؛ اردو (هندوآریایی) به‌طور گسترده به کار می‌رود؛ سرائیکی و سندی (هندوآریایی) در مناطق جنوبی

دین

عمدتاً اسلام سنی

درباره آرائین

آرائین‌ها جامعه‌ای پنجابی‌اند که در بیشتر تاریخشان به‌عنوان مردمی شناخته می‌شدند که غذا را می‌کاشتند. در سراسر دشت‌های پنجاب و تا سند، این نام به کشاورزی فشرده اشاره داشت: سبزی‌کاری، باغ‌ها و قطعه‌زمین‌های خوب‌آبیاری‌شده در اطراف شهرهای قدیمی. خانواده‌ها روی این زمین‌های کوچک تا جایی که زمین اجازه می‌داد سخت کار می‌کردند. آن شهرت، بیش از هر منشأ مورد توافقی، باعث شد آنان گروهی باشند که مردم بتوانند بازشناسی‌شان کنند.

منشأ آنان همچنان محل بحث است. بسیاری از آرائین‌ها تبارشان را به سربازان عربی می‌رسانند که همراه محمد بن قاسم در قرن هشتم وارد سند شدند. برخی دیگر این نام را به «آرور»، پایتخت قدیم سند، پیوند می‌دهند و برخی پژوهشگران، آنان را مردمی کشاورز و بومی می‌دانند که طی قرن‌ها مسلمان شده‌اند. نویسندگان سرشماری استعماری معمولاً آنان را بر اساس شغل با کاست‌های باغبان هندو در یک دسته قرار می‌دادند. هیچ‌کس تردید ندارد که این جامعه در اکثریت قاطع خود مسلمان سنی شد و این ایمان در زندگی روزمره جاری است: مسجد، نماز جمعه، روزه و جشن‌ها، در کنار آداب روستایی پنجابی که در این منطقه از اسلام کهن‌ترند.

آنان به پنجابی سخن می‌گویند، زبانی هندوآریایی که با همسایگان سیک و هندوی خود در آن شریک‌اند. اردو از طریق مدرسه و زندگی شهری وارد می‌شود و در جنوب، سرائیکی یا سندی رایج است. زندگی اجتماعی از طریق بیرادری می‌گذرد، یعنی برادری گسترده خانواده‌های خویشاوند که به طایفه‌های متعدد تقسیم می‌شود. ازدواج درون بیرادری مدت‌هاست که هنجار است و در سیاست پاکستان، یک بیرادری آرائین هنوز می‌تواند رأی‌ها را به‌صورت یکپارچه تحویل دهد. بسیاری از خانواده‌های آرائین از عنوان احترام میان استفاده می‌کنند.

دو رویداد در قرن بیستم آنان را دگرگون کرد. در دوران حکومت بریتانیا، آرائین‌ها به‌عنوان مهاجران مستقر برای مستعمره‌های کانالی جدید غرب پنجاب ترجیح داده می‌شدند و بسیاری از خانواده‌ها به زمین‌های آبیاری‌شده اطراف لایل‌پور، که اکنون فیصل‌آباد نام دارد، کوچ کردند. سپس تقسیم هند در سال 1947 پنجاب را دو نیم کرد. آرائین‌های ناحیه‌های شرقی مانند جالندهر، لودهیانا و امرتسر به شمار زیاد به پاکستان رفتند و اغلب زمین‌های خود را پشت سر گذاشتند و از نو آغاز کردند. امروز آنان یکی از بزرگ‌ترین جوامع پنجاب پاکستان‌اند، با ریشه‌های قوی در لاهور و فیصل‌آباد و جایگاهی آشکار در ارتش، خدمات کشوری، تجارت و سیاست. ژنرال ضیاءالحق از شناخته‌شده‌ترین آرائین‌ها بود. کشاورزی همچنان بخشی از خودانگاره آنان است، اما بسیاری از خانواده‌ها اکنون دو یا سه نسل است که در شهرها زندگی می‌کنند و دیاسپورای قابل‌توجهی در بریتانیا و حاشیه خلیج فارس دارند.

فنوتیپ‌های معمول: آرائین

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

آرایین‌ها در هر دو سوی مرز بسیار شبیه دیگر پنجابی‌ها هستند: پوست قهوه‌ای روشن تا متوسط، موی تیره صاف یا موج‌دار و چشمان تیره، و مردان اغلب سبیل یا ریش دارند. لباس روزمره برای مردان و زنان هر دو شلوار قمیض است و زنان دوپاتا نیز می‌افزایند. در مناطق روستایی، مردان مسن‌تر ممکن است همچنان تهمت، یعنی پارچه‌ای که به دور کمر پیچیده می‌شود، را با کُرتا و گاه عمامه بپوشند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره آرائین

آرائین به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی آرائین پنجابی (هندوآریایی)؛ اردو (هندوآریایی) به‌طور گسترده به کار می‌رود؛ سرائیکی و سندی (هندوآریایی) در مناطق جنوبی است.

آرائین پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان آرائین عمدتاً اسلام سنی است.