اروتیک گرها

گارها جامعه‌ای مسلمان در ایالت اوتار پرادش هستند. آنان یکی از بسیاری از برادری‌های نام‌دار، یا بیرادری‌ها، هستند که در واقع جامعه روستایی مسلمانان شمال هند را سامان می‌دهند. از بیرون، مسلمانان دشت گنگ ممکن است یک جمعیت واحد به نظر برسند. از درون، آنان بافته‌ای از گروه‌های گوناگون‌اند. هر گروه دایره ازدواج خودش، جایگاه خودش در چشم همسایگان و روایت خودش از منشأ خود را دارد. گارها یکی از همین گروه‌هایند، ریشه‌دار در روستا و بیشتر نزد همسایگانشان شناخته‌شده، نه نزد جهان گسترده‌تر.

سرزمین اصلی آنان در ناحیه روهیل‌کهند در غرب اوتار پرادش است. این زمین‌های آبرفتی مسطح و کشاورزی از کنار گنگ به سوی ترای در مرز نپال کشیده می‌شود و رامگانگا و شاخه‌های آن از آن می‌گذرند. این سرزمین گندم و نیشکر است و گارها به‌طور سنتی مردمی کشاورز هستند که به مزارع و روستاها پیوند دارند، نه به محله‌های صنعتگران شهرها. نام این ناحیه از افغان‌های روهیله گرفته شده که در قرن هجدهم بر بیشتر آن فرمان راندند. در بیرون شهرک‌هایش، زندگی مسلمانان هنوز به زمین پیوندی نزدیک دارد.

گارها در خانه به هندوستانی محلی غرب دشت گنگ سخن می‌گویند، در حالی که اردو برای آموزش دینی، نامه‌ها و گفتار رسمی به کار می‌رود. هر دو زبان هندوآریایی‌اند و در گفت‌وگوی روستایی، مرز میان آن‌ها باریک است. تفاوت بیشتر در خط و در واژه‌هایی نمایان می‌شود که مردم در موضوعات جدی به آن‌ها دست می‌برند، نه در گفتار روزمره در حیاط خانه. همسایگان هندوی آنان تقریباً همان زبان روزمره را حرف می‌زنند و همین یکی از دلایلی است که در اینجا مرزهای جامعه با تبار و ازدواج ترسیم می‌شود، نه با زبان.

گارها مسلمانان سنی‌مذهب‌اند و ایمانشان کمتر به‌صورت یک عقیده و بیشتر به‌صورت یک ریتم نمایان می‌شود: نماز جمعه در مسجد روستا، روزه ماه رمضان، و دیدارهای عید که در عین حال بزرگ‌ترین گردهمایی خویشاوندان پراکنده است. بیرادری مهم‌ترین کارکردش را در ازدواج انجام می‌دهد. مانند دیگر برادری‌های مسلمان این ناحیه، از مردم انتظار می‌رود درون جامعه ازدواج کنند و ازدواج میان پسرعموها و دخترعموها به‌طور گسترده پذیرفته است، که زمین و وفاداری‌ها را در دایره‌ای شناخته‌شده نگه می‌دارد. در سراسر روستاهای اوتار پرادش، شوراهای ریش‌سفیدان به نام بیرادری پنچایت محل سنتی حل اختلاف‌ها هستند. نفوذ آن‌ها با رفتن مردان جوان به کار در دهلی، حاشیه خلیج‌فارس و شهرهای رو به رشد این ناحیه رو به ضعف است.

گارها به‌ندرت در تاریخ‌های بزرگ اسلام هند دیده می‌شوند. بهترین راه فهمیدنشان همان است که همسایگانشان می‌شناسندشان: از راه خانواده، روستا و ازدواج‌هایی که این دو را به هم پیوند می‌دهد.