اروتیک چیت‌پاوان‌ها

چیتپاوان‌ها جامعه‌ای برهمن در کونکان هستند، نوار باریک ساحلی میان گات‌های غربی و دریای عرب در آنچه اکنون ایالت ماهاراشترا نامیده می‌شود. نامشان داستانِ منشأ دارد و این داستان زخمی کهن را با خود دارد. طبق اسطوره، پرشورام ساحلی را که از دریا برآورده بود خالی از کشیش یافت، پس چهارده جسد را که از کشتی‌شکسته به ساحل آمده بودند گرفت، سوزاند و به‌صورت برهمن زنده‌شان کرد. چیتپاوان به معنای پاک از آتش‌سوزی خوانده می‌شود. جامعه‌های برهمن رقیب در فلات داخلی قرن‌ها همین روایت را به‌عنوان توهین تکرار کردند، دلیلی بر اینکه اینان تازه‌واردانی با منشأ مشکوک‌اند. چیتپاوان‌ها با نامی که بیشتر خودشان به کار می‌برند پاسخ دادند، یعنی کونکانستها که به سادگی به معنای «اهل کونکان» است، و با چهارده گوترا که نسبشان را به آن چهارده بنیان‌گذار می‌رساند.

در بیشتر تاریخشان، آنان بزرگ و سرشناس نبودند. کشیش و کشاورز خرد در سرزمینی سخت، مرطوب و کوهستانی با خاک نازک بودند. این وضع در 1713 تغییر کرد، زمانی که بالاجی ویشوانات، کارمند مالیاتی اهل شریوردهان، به پیشوایی منصوب شد، یعنی صدراعظم شاه مراتا در ستارا. این مقام در خاندان او موروثی شد و ظرف یک نسل، پیشواها به‌جای شاهان دولت مراتا را از پونه اداره می‌کردند. حسابداران، فرستادگان و فرماندهان چیتپاوان به دنبال آنان به داخل کشور رفتند. وقتی انگلیسی‌ها در 1818 پیشوایی را برچیدند، جامعه دولت را از دست داد اما عادت به اداره امور را حفظ کرد، زود به آموزش انگلیسی روی آورد و دادگاه‌ها، دانشکده‌ها و روزنامه‌های پونه و بمبئی را پر کرد. بحث اصلاحات قرن نوزدهم و بحث ناسیونالیستی تا حد زیادی میان خود چیتپاوان‌ها درگرفت: رانادی و آگارکر و گوکهله در یک سو، و تیلاک در سوی دیگر. در 1948 قاتل گاندی یک چیتپاوان اهل پونه بود و اوباش خانه‌ها و مغازه‌های چیتپاوان‌ها را در سراسر غرب ماهاراشترا آتش زدند. بسیاری از خانواده‌های روستایی آن زمان زمین را رها کردند و دیگر بازنگشتند.

امروزه به زبان مراتی سخن می‌گویند و بیشتر در شهرها زندگی می‌کنند، در ماهاراشترا و در پراکندگی حرفه‌ای گسترده. چیتپاوانی، گویش ویژه جامعه، تقریباً از میان رفته است. معبد پرشورام نزدیک چیپلون هنوز آنان را به ساحل بازمی‌گرداند و گیاه‌خواری که در ساحلی ماهیگیری غیرعادی است، نشانه‌ای است که بیشتر خانواده‌ها حفظ می‌کنند.