اروتیک دوساد

دوسادها بزرگ‌ترین کاست دالیت در بیهار هستند و در سرشماری کاستی 2023 آن ایالت، اندکی بیش از پنج درصد جمعیت را تشکیل می‌دادند. آنان همچنین در شرق اوتار پرادش، جهارکند و ترای جنوبِ نپال زندگی می‌کنند. بسیاری از ایشان نام خانوادگی پاسوان را به کار می‌برند و در بیهار، این دو نام تقریباً به جای یکدیگر به کار می‌روند. آنان سرزمین یا زبان جداگانه‌ای ندارند. آنچه ایشان را به هم پیوند می‌دهد، هویت کاستی مشترک، مجموعه‌ای از آیین‌های پرستش قهرمانان، و خاطره‌ای طولانی از این است که مردم روستاها برای حفاظت به آنان تکیه می‌کردند، اما آنان را در فاصله‌ای نگه می‌داشتند.

کار موروثی آنان نگهبانی و پاسداری بود. مردان دوساد به‌عنوان چوکیدار روستا، پیام‌رسان و نگهبان برای زمین‌داران خدمت می‌کردند و بسیاری دیگر در مزارع دیگران کار می‌کردند. در قرن هجدهم، کمپانی هند شرقی سربازان دوساد را در شرق هند استخدام کرد و این جامعه هنوز با افتخار از آن خدمت یاد می‌کند. در هند آنان از کاست‌های فهرست‌شده‌اند و در نپال در شمار دالیت‌های مدهسی به حساب می‌آیند. ایشان به همان زبانی سخن می‌گویند که همسایگانشان: میثیلی در میثیلا و ترای، ماگاهی در اطراف پاتنا و گیا، و بوجپوری در غرب. زبان مدرسه و سیاست، هندی است.

ایشان هندو هستند، اما شخصیت‌هایی که بیش از همه برایشان مهم‌اند، اغلب از خود آنان‌اند. راهو، دیو گرفت در اساطیر هندو، به‌عنوان خدای کاست گرامی داشته می‌شود و آیین راهو پوجا می‌تواند شامل راه رفتن پیروان روی زغال‌های سوزان باشد. راجا سالهش، شاه نگهبان افسانه‌ای میثیلا، در زیارتگاه‌های روستایی دو سوی مرز هند و نپال پرستش می‌شود. چوهارمل قهرمانی از دوساد است که داستانش حول درگیری با زمین‌داران کاست‌های بالا نزدیک موکاما می‌چرخد و گردهمایی سالانهٔ او جمعیت زیادی را جذب می‌کند. این داستان‌ها خوانده، اجرا و درباره‌شان بحث می‌شود. آن‌ها به کاستی که رتبهٔ پایینی داشت، قهرمانانی می‌دهند که ایستادگی کردند و پا پس نکشیدند.

این روحیه در زندگی امروزی نیز دیده می‌شود. رام ویلاس پاسوان با تکیه بر حمایت دوساد، حرفه‌ای سیاسی در سطح ملی ساخت و در سال 2000 حزب لوک جان‌شاکتی را بنیان نهاد. پسرش چیراگ پاسوان اکنون جناحی از حزب را رهبری می‌کند که نام پدرش را بر خود دارد. در سال 2007 بیهار دسته‌ای به نام ماهادالیت برای محروم‌ترین کاست‌های فهرست‌شده ایجاد کرد و در ابتدا پاسوان‌ها را کنار گذاشت، تصمیمی که به‌طور گسترده سیاسی تلقی شد. در اطراف مدهوبانی، هنرمندان دوساد از دههٔ 1970 نقاشی میثیلا را دگرگون کرده‌اند. آنان طرح‌های گودنا را که از نقش‌های خالکوبی گرفته شده بود وارد کردند، همراه با صحنه‌هایی از حماسهٔ سالهش که سبک‌های قدیمی نقاشی تا حد زیادی نادیده‌شان گرفته بودند.