اروتیک جاموت‌ها

جاموت‌ها قبیله‌ای هستند که بیش از همه به لاس‌بلا پیوند دارند، سرزمین کشاورزی هموار و گرمِ جنوب بلوچستان که تا دریای عرب، درست در غرب کراچی، امتداد دارد. آنان در استان بلوچستان پاکستان زندگی می‌کنند، اما زبان خانگی‌شان سندی است و همین یک نکته بسیار درباره هویت‌شان می‌گوید. جاموت‌ها در جایی ایستاده‌اند که جهان سندی و جهان بلوچی به هم می‌رسند و بسیاری از آنان هر دو هویت را به راحتی می‌پذیرند. آنان مانند همسایگان خود در آن سوی رود هب در سند سخن می‌گویند و به تمامی در سیاست قبیله‌ای بلوچستان مشارکت دارند.

گفتار آنان لاسی است، گویش محلی سندی که زبانی هندوآریایی است. این ویژگی آنان را از بلوچی، زبانی ایرانی، و از براهویی، زبان دراویدی که در تپه‌های شمال گفته می‌شود، جدا می‌کند. بیشتر جاموت‌ها همچنین به بلوچی یا اردو سخن می‌گویند. اسلام سنی ریتم سال و زندگی خانواده را تعیین می‌کند و احترامی که به زیارتگاه‌های صوفیان در سراسر سند جریان دارد، به لاس‌بلا نیز می‌رسد.

بر پایه سنت جاموت، این قبیله از سماها تبار می‌برد، خاندان حاکم سندی که پادشاهانشان لقب جام را به کار می‌بردند. این لقب همچنان به کار می‌رفت. نسل‌ها، جام‌های لاس‌بلا از شاخه علیانی جاموت‌ها، امیرنشین کوچکی را اداره کردند که تابع خان قلات بود و فراتر از او، تابع بریتانیا. پس از تقسیم، این امیرنشین به پاکستان پیوست و سرانجام در بلوچستان ادغام شد، اما خاندان جایگاه خود را حفظ کرد. جام غلام قادر خان، آخرین فرمانروا، بعدها به عنوان وزیر ارشد استان خدمت کرد. پسرش جام محمد یوسف و نوه‌اش جام کمال خان بعدها همان سمت را بر عهده گرفتند. کمتر خاندان حاکم کهن در پاکستان اقتدار موروثی را این‌چنین مستقیم به رأی تبدیل کرده‌اند و سیاست در لاس‌بلا همچنان به شدت به خاندان جام وابسته است.

زندگی روستایی جاموت‌ها از دیرباز به دامداری و کشاورزی در دشت‌های رودخانه وابسته بوده، به ویژه رود پورالی. این وضع در حال تغییر است. هب که روزگاری بخشی از لاس‌بلا بود و اکنون شهرستانی مستقل است، به امتداد صنعتی کراچی بدل شده و مشاغل کارخانه‌ای و زندگی شهری بسیاری از جوانان را از زمین دور می‌کند. با این همه، جاموت‌ها کمتر با محل زاد زبانشان و بیشتر با زمینی که نگه داشته‌اند تعریف می‌شوند.