اروتیک کولی‌ها

اگر بپرسید چه کسی پیش از بمبئی در بمبئی زندگی می‌کرد، پاسخ قوم کولی است. الهه‌ی آنان، مومبادوی، نامی را به این شهر بخشید که در سال 1995 رسماً بازپس گرفته شد، و روستاهای ماهیگیری‌شان، که کولی‌وادا نامیده می‌شوند، هنوز در تنگنای برج‌های ورلی، ماهیم، ورسووا و اسکله‌ی ساسون جای دارند، بر زمینی که اکنون ارزش هر فوت مربع آن از تقریباً هر جای دیگری در آسیا بیشتر است. اما این نام بسیار فراتر از مومبای می‌رود. کولی‌ها در گجرات، ماهاراشترا، هیماچال پرادش و راجستان پراکنده‌اند و آن‌سوی مرز تا صحرای تارپارکار در سند نیز می‌رسند، جایی که پارکاری و کاچی کولهی به زبان‌های هندوآریایی خاص خودشان سخن می‌گویند. این نام هرگز تنها یک معنا نداشته است. برخی شاخه‌ها ماهیگیر دریایی‌اند، به‌ویژه سون کولی؛ ماهادف کولی‌ها کشاورزان کوهستانی رشته‌کوه‌های سهیادری‌اند؛ تالپادا و چونوالیا در گجرات کشاورزان دشت‌اند. دولت هند نیز نمی‌تواند تکلیف آنان را روشن کند و همان نام را در بخش‌هایی از ماهاراشترا قبیله‌ی فهرست‌شده، در هیماچال پرادش کاست فهرست‌شده و در گجرات در شمار «دیگر طبقات عقب‌مانده» ثبت می‌کند. این طبقه‌بندی همواره اداری بوده پیش از آنکه توصیفی باشد.

بخش بزرگی از تاریخ ثبت‌شده، روایت اصطکاک با هر کسی است که قدرت را در دست داشت. رؤسای کولی خلیج‌ها و دماغه‌های ساحلی گجرات و کونکان را در اختیار داشتند و از کشتی‌های عبوری باج می‌گرفتند یا به آن‌ها یورش می‌بردند، و همین آنان را در دفاتر پرتغالی و بریتانیایی دزد دریایی و در دفاتر خودشان فرمانروا کرد. ماهادف کولی‌ها در دهه‌های 1820 و 1840 بارها در کوهستان شوریدند، و راگوجی بهانگره که در 1848 به دار آویخته شد، هنوز در آن سرزمین قهرمان مردمی است. پاسخ استعماری قانون قبایل جنایتکار بود که از سال 1871 کل جوامع کولی را به‌عنوان مجرمان موروثی تحت ثبت پلیسی دائمی قرار داد. همان دستگاه اداری سپس آنان را برای جنگ جهانی اول به‌عنوان کاستی جنگجو به خدمت گرفت. این قانون در 1952 لغو شد، اما بدگمانی پس از آن نیز باقی ماند. زبان انگلیسی حتی ممکن است نشانی از این برخورد داشته باشد: واژه‌ی coolie معمولاً به نام کولی بازگردانده می‌شود، هرچند ریشه‌شناسی آن محل بحث است. دین غالباً هندو است: اکویرا در غارهای کارلا الهه‌ای است که خانواده‌های کولی و آگری برای زیارتش بالا می‌روند، و در شهر مومبادوی. روشن‌ترین نشانه‌ی سالانه نارالی پورنیما است، زمانی که تعطیلی فصل باران‌های موسمی پایان می‌یابد و نارگیل‌ها پیش از قایق‌ها به دریا سپرده می‌شوند. در ساحل، تقسیم کار دیرینه و آشکار است: مردان خدمه‌ی قایق‌ها هستند، زنان فروش را اداره می‌کنند و ماهی بومبیل در هوای آزاد روی قفسه‌های خشک‌کن پهن می‌شود. کولی گیت، یعنی آوازهای پرسش و پاسخ، و رقصی که با آن‌ها همراه است، از کولی‌واداها به موسیقی عامه‌پسند مراتی راه یافته‌اند، و بیشتر مردم هند از این راه نخستین بار با آنان آشنا می‌شوند.