اروتیک مارواری‌ها

وقتی پرسیده می‌شود چه کسانی مارواری به حساب می‌آیند، دو پاسخ می‌گیرید که فقط تا حدی با هم هم‌پوشانی دارند. در داخل راجستان این واژه به مردم ماروار اشاره دارد، سرزمین خشک غرب کوه‌های آراولی پیرامون جودپور، بدون توجه به طبقه‌شان: راجپوت‌های راتور که جودپور را در 1459 ساختند، کشاورزان جات و بیشنوی، شترداران رایکا، شاعران دوره‌گرد چاران، بافندگان مگوال، و نوازندگان مسلمان لانگا و منگانیار که هنوز برای حامیان هندو آواز می‌خوانند. در بقیه هند این واژه معنای محدودتری دارد: خانواده‌های بازرگانی، عمدتاً از طبقات آگاروال، ماهیشواری، اوسوال و کاندلوال، که از سده هجدهم به بعد ماروار و شیخاوتی همسایه را ترک کردند و سرانجام بخش قابل توجهی از صنعت خصوصی کشور را اداره کردند. هر دو گروه به زبان مارواری سخن می‌گویند، زبانی از شاخه هندوآریایی غربی با همان ریشه‌های قرون وسطایی که گجراتی دارد، هرچند سرشماری هند هنوز آن را زیر عنوان هندی ثبت می‌کند، با وجود قرن‌ها شعر حماسی خاص خودش.

زادگاه، مهاجرت را توضیح می‌دهد. ماروار نام خود را از واژه سانسکریت به معنای بیابان گرفته است، و صحرای تار به این منطقه چند هفته باران در سال، چاه‌های شور و آشپزخانه‌ای می‌دهد که بر پایه آنچه ماندگار است ساخته شده: ارزن، روغن گاو (گی)، دوغ، و میوه خشک کر و لوبیای سانگری. کمبود، پسران را به سوی تجارت راند و شبکه‌ای از طبقه، خویشاوندی و اعتبار آنان را همراهی کرد. بازرگانان پیاده و سوار بر شتر به مالوا و بنگال رفتند، سپس با راه‌آهن به کلکته، بمبئی و مناطق چای آسام رسیدند، در خوابگاه‌های جمعی به نام باسا می‌خوابیدند و نظام حسابداری روزانه‌ای به نام پارتا را زیر نظر یک منشی ارشد می‌آموختند، پیش از آن‌که به تنهایی راه بیفتند. یک برات هوندی که در جودپور نوشته می‌شد می‌توانست بدهی‌ای را در آن سوی شبه‌قاره صرفاً بر پایه اعتبار تسویه کند. از همین جهان، خانه‌های بیرلا، باجاج و گوینکا بیرون آمدند و این جماعت بیشتر تا نپال گسترش یافت، جایی که شرکت‌های مارواری بازار عمده‌فروشی را در دست دارند، و تا سند در پاکستان، جایی که روستاهای هندوی مارواری‌زبان پیرامون تارپارکر باقی مانده‌اند.

دین به دفتر حساب نزدیک است. بیشتر مارواری‌ها هندو هستند، طبقات بازرگان به شدت وایشنوا هستند و اوسوال‌ها عمدتاً جین‌اند، و هر دو سنت، گیاه‌خواری، نیکوکاری و شرکت خانوادگی را در یک شیوه زندگی واحد به هم پیوند می‌دهند. قدیسان عامیانه مارواری به اندازه متون مقدس اهمیت دارند. رامدِو پیر در رامدوارا هندوها و مسلمانان را به همان زیارتگاه می‌کشاند، و فرقه بیشنوی که جامبهشوار در 1485 بنیان گذاشت، بریدن درختان سبز را ممنوع می‌کند؛ قاعده‌ای که به خاطرش 363 روستایی در خجارلی در 1730 جان باختند، زیرا نخواستند دادگاه جودپور درختان خجری‌شان را بیندازد. این منطقه به جهان سراویل جودپوری، اسب مارواری با گوش‌های به‌سوی درون خمیده، و رنگ‌آمیزی گره‌ای باندهانی روی روسری‌های زنانش هدیه داده است، و مردانش هنوز برای عروسی صافای بلند جودپوری را می‌بندند، چه در پالی زندگی کنند چه در کلکته.