اروتیک راوته

Raute از آخرین مردمان نپال هستند که هنوز از کشاورزی سر باز می‌زنند. گروهی از چند ده خانواده در تپه‌های جنگلی وسط و غرب دورافتادهٔ کشور در حال جابه‌جایی است. آنها برای هفته‌ها یا ماه‌ها در بخشی از جنگل اردو می‌زنند، سپس راه می‌افتند. خود را پادشاهان جنگل می‌نامند و این را ادعای استقلال می‌دانند، نه رمانتیسم. زمین چیزی نیست که بشود مالک آن شد، مزرعه چیزی نیست که بشود شخم زد، و روستا جایی است برای دیدار و تجارت، نه جایی برای زندگی.

معیشت آنها بر دو مهارت استوار است. مردان با تور میمون‌ها را شکار می‌کنند، عمدتاً لانگور و ماکاک رزوس، و گوشت میان همهٔ اردو تقسیم می‌شود. Raute همچنین از چوب جنگل کاسه‌های چوبی، جعبه و دیگر ظروف خانگی می‌تراشند و آنها را در برابر غلات و دیگر خوراکی‌های اساسی با کشاورزان تپه‌نشین مبادله می‌کنند. این داد و ستد Raute را دست‌کم از چند نسل پیش به همسایگان یکجانشین‌شان پیوند داده است، هرچند هر طرف فاصلهٔ خود را حفظ می‌کند.

زبان Raute که گویشورانش آن را Khamci نیز می‌نامند، به خانوادهٔ چینی-تبتی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن Raji و Rawat هستند، زبان‌های دیگر مردمان کوچک جنگل‌نشین در دو سوی مرز نپال و هند. در منطقه‌ای که نپالی غالب است، این زبان شاخهٔ کوچک و منزوی‌ای است و بیشتر Raute هنگام ارتباط با بیگانگان از نپالی استفاده می‌کنند. دین آنان بر محور جنگل است، با عناصر هندو که از همسایگان گرفته‌اند. مرگ کسی در اردو نشانهٔ رفتن است: گروه مردگان خود را دفن می‌کند و راه می‌افتد.

همهٔ Raute هنوز در حرکت نیستند. گروهی یکجانشین در ناحیهٔ Dadeldhura زندگی می‌کند و تقریباً مانند روستاهای اطرافش کشاورزی می‌کند. تفاوت میان این دو گروه پرسشی واقعی دربارهٔ آنچه بودن Raute می‌طلبد پیش می‌آورد. گروه کوچ‌نشین تنها حدود 150 نفر است. دولت نپال Raute را به عنوان یک ملیت بومی به رسمیت می‌شناسد و به آنان کمک‌هزینه می‌پردازد. پیشنهادهای مکرر برای یکجانشین کردنشان، دادن زمین و فرستادن کودکانشان به مدرسه، عمدتاً رد شده است. اردوها نسبت به بیگانگان محتاط‌اند و رئیس گروه، یعنی mukhiya، با مقامات و خبرنگاران سروکار دارد. Raute از دولت چیزی جز دسترسی به جنگل نمی‌خواهند، و آن جنگل با گسترش جاده‌ها و مزارع کوچک‌تر می‌شود.