اروتیک بهومیهار

بومیهارها طبقه‌ای هندو و مالک زمین در دشت میانی رود گنگ هستند و هویت آنان مدت‌ها بر یک ادعا استوار بوده است: اینکه برهمن‌اند. البته نه کاهن معبد. بیشتر آنان خود را برهمنان آیاچاک توصیف می‌کنند، یعنی افرادی از تبار برهمن که به جای زندگی از راه هدیه‌ها و حق‌الزحمه‌های آیینی، زمین را در اختیار داشتند و اداره می‌کردند. همسایگان، طبقات رقیب و مأموران سرشماری استعماری همیشه این ادعا را نمی‌پذیرفتند. در حدود آغاز قرن بیستم، انجمن‌های طبقه بومیهار کارزاری را برای ثبت خود به عنوان بومیهار برهمن به راه انداختند. نام منطقه‌ای قدیمی‌تر، باباهان، معمولاً گونه‌ای عامیانه از برهمن خوانده می‌شود، پس این استدلال در خود واژگان نهفته است.

سرزمین اصلی آنان بیهار است، به ویژه ناحیه‌هایی چون بگوسرای، لاکیساری، پاتنا و گایا. این سرزمین تا شرق اوتار پرادش، پیرامون وارانسی، غازی‌پور و باریا و همچنین بخش‌هایی از جارکند امتداد می‌یابد. زبان از نقشهٔ محلی پیروی می‌کند: ماگاهی، میتیلی یا بوجپوری در خانه، و هندی برای مدرسه، سیاست و چاپ. همهٔ این‌ها زبان‌های هندوآریایی‌اند که از ناحیه‌ای به ناحیه دیگر در هم می‌آمیزند. زندگی دینی، هندوئیسم رایج شمال هند است. خانواده‌هایی که آیین‌های برهمنی را نگه می‌دارند، هنوز به پسران زنار مقدس می‌دهند. چات، نیایش غروب و سحرگاه برای خورشید که در رودخانه‌ها و برکه‌ها و در حالت ایستاده انجام می‌شود، جشنی است که مهاجران را از دهلی، کلکته و دورتر به خانه باز می‌گرداند. خانواده‌ها بر اساس گوتراهای برون‌همسری و تبارهای محلی سازمان می‌یابند و ازدواج‌ها هنوز معمولاً درون طبقه ترتیب داده می‌شوند.

تاریخ آنان را در هر دو سوی مسئلهٔ زمین قرار داد. چند تا از بزرگ‌ترین املاک منطقه از آنِ خاندان‌های بومیهار بود، از جمله مهاراجه‌های بنارس و راج‌های بتیا، هاتوا و تکاری. همین طبقه سوامی ساهاجاناند سارسواتی را پرورد، زاهدی که نخست در دفاع از منزلت بومیهار برهمن قلم زد و سپس به سازمان‌دهندهٔ برجستهٔ جنبش دهقانی کیسان سابها علیه زمین‌داران تبدیل شد. پس از استقلال، شری کریشنا سینها، نخستین وزیر ارشد بیهار و از بومیهارها، ملغی شدن نظام زمین‌داری را هدایت کرد. در همان دوران، شاعر رامدهاری سینگ دینکار یکی از پراستنادترین صداهای هندی مدرن شد. در دهه 1990 مسئلهٔ زمین در بیهار مرکزی خونین شد. رانویر سنا، شبه‌نظامیانی از مالکان زمین که عمدتاً از بومیهارها تشکیل می‌شدند، و گروه‌های چریکی مائوئیست، چرخه‌ای از کشتارهای روستایی و انتقام‌گیری‌ها را به راه انداختند.

امروز بومیهارها اندکی کمتر از سه درصد جمعیت بیهار را تشکیل می‌دهند، بر اساس بررسی طبقاتی 2023 این ایالت. وزن آنان بسیار فراتر از این عدد در خدمات کشوری، دانشگاه‌ها و احزاب سیاسی بزرگ است. بسیاری از خانواده‌ها زمین را در روستای نیاکانی نگه می‌دارند، در حالی که نسل شاغل در پاتنا، دهلی یا خارج از کشور زندگی می‌کند. مناقشهٔ قدیمی بر سر رتبهٔ آیینی تا حد زیادی جای خود را به بحث دربارهٔ سهمیه‌ها، نمایندگی و سیاست طبقات بالا داده است.