اروتیک آئو ناگا

آو یکی از گروه‌های بزرگ ناگا در ناحیه موکوکچونگ در ایالت ناگالند در شمال‌شرقی هند است. آنان به زبان آو سخن می‌گویند، زبانی از زبان‌های ناگایی مرکزی از خانواده چینی-تبتی، در دو گویش اصلی (چونگلی و مونگسن)، و شمارشان چند صد هزار نفر است. از نظر تاریخی اهمیت دارند، زیرا نخستین گروه ناگا بودند که به شکلی گسترده به مسیحیت گرویدند.

جامعه و معیشت

روستاهای آو را شورایی از بزرگان به نام پوتو مندن اداره می‌کرد که نماینده تیره‌ها بود؛ نظامی تا حد زیادی جمهوری و نه ریاست موروثی. کشت برنج به شیوه پله‌ای و کشت جابه‌جایی پایه معیشت بود و سال کشاورزی با جشن‌هایی مشخص می‌شد، به‌ویژه مواتسو پس از بذرپاشی و تسونگرمونگ هنگام برداشت. میسیونرهای باپتیست آمریکایی در دهه 1870 به تپه‌های آو رسیدند و امروز اکثریت بزرگ آنان مسیحی‌اند، با سطح بالای تحصیلات و حضور چشمگیر در زندگی عمومی ناگاها. باورهای جان‌گرایانه کهن و شکار سر از میان رفته‌اند، اما هویت تیره‌ای، شجره‌نامه شفاهی و فرهنگ جشن‌ها همچنان محوری‌اند. زبان آو از نخستین زبان‌های ناگا بود که نوشته شد و ادبیات یافت، و این جامعه امروز در آموزش، زندگی کلیسایی و موفقیت حرفه‌ای در سراسر شمال‌شرقی هند کارنامه‌ای قوی دارد.

ظاهر و آرایش

لباس آیینی آوها بر شال‌های بافته‌شده به رنگ‌های سرخ و سیاه استوار است. ارزشمندترین آن‌ها، تسونگکوتپسو، نواری میانی و نقاشی‌شده دارد که نقش‌هایی نمادین مانند میتون، فیل، ببر، سر انسان و نیزه بر آن است، و تنها مردانی می‌توانند آن را بپوشند که این حق را از راه ضیافت‌های شایستگی یا افتخارات جنگی به دست آورده باشند. این ضیافت‌های شایستگی، که در آن‌ها مردی ثروتمند با میزبانی از کل روستا اعتبار کسب می‌کرد، راهی اصلی برای رسیدن به جایگاه در جامعه کهن بودند. جنگجویان سرپوش‌هایی از خیزران با پرهای نوک‌شاخ و دندان‌های نیش گراز، دامن‌های کوتاه آراسته با صدف‌های کاوری، و بازوبندهایی از عاج یا برنج می‌پوشیدند. در زندگی روزمره، به‌سبب تأثیر دیرینه مسیحیت و آموزش، آوها لباس‌های معمولی امروزی می‌پوشند.