اروتیک برهمن‌های مولوکانادو

براهمنان موکانادو جامعه‌ای از براهمنان تلوگو هستند که نامشان نشان می‌دهد از کجا آمده‌اند. مولیکینادو قلمروی تاریخی در بخش جنوبی آنچه امروز آندرا پرادش نامیده می‌شود بود. خانواده‌هایی که نسبشان به آن می‌رسد، پس از آنکه بسیاری از اعضایشان جای دیگری رفتند، همچنان این نام را نگه داشتند. آنان به شاخه ویدیکی یک تقسیم‌بندی کهن میان براهمنان تلوگو تعلق دارند. خانواده‌های ویدیکی زندگی خود را بر محور وداها، آیین و آموزش بنا می‌کردند. شاخه دیگر، نیوگی‌ها، به کارهای دولتی روی آوردند: اداره، درآمد و خدمت دولتی. امروز کمتر شغلی در این مسیر دنبال می‌شود، اما این دسته‌بندی هنوز شیوه جای‌دادن خانواده‌ها در جامعه و محل آغاز جستجو برای همسر را شکل می‌دهد.

آنان در خانه به زبان تلوگو سخن می‌گویند، پرکاربردترین زبان در میان زبان‌های دراویدی، و در آیین‌ها از سانسکریت بهره می‌برند. دینشان هندوئیسم اسمارتا است. موکانادوها آموزه ادوایتا منسوب به آدی شانکارا را پیروی می‌کنند. به‌طور سنتی شیوا، ویشنو، الهه، گانشا و سوریا را در کنار هم می‌پرستند و هیچ‌یک از خدایان را بالاتر از دیگران نمی‌دانند. پسران اوپانایانام، آیین رشته مقدس، را می‌گذرانند و از آنان انتظار می‌رود که سندیاوندانام، یعنی نمازهای روزانه، را بیاموزند. پیوندهای خانوادگی بر پایه گوترا استوارند، یعنی تباری که از پدر به پسر منتقل می‌شود و به یکی از حکیمان کهن ودایی می‌رسد. ازدواج با فردی از همان گوترا ممنوع است. مراسم عروسی از آداب براهمنان تلوگو پیروی می‌کند. در لحظه‌ای معین، عروس و داماد خمیری از زیره و جاگری را بر سر یکدیگر می‌مالند. سپس برنج آمیخته با زردچوبه را روی هم می‌ریزند، آیینی که تالامبرالو نام دارد.

بخش بزرگی از تاریخ جامعه به سمت جنوب رفت. زبان تلوگو در سرزمین تامیل، در دوران حکمرانان ویجایاناگارا و نایاک، اعتبار واقعی داشت و خانواده‌های براهمن تلوگو در اطراف تانجور و بعدها در مدرس، که امروز چنای نام دارد، ساکن شدند. خانواده‌های موکانادو نیز از جمله آنان بودند. یکی از این خانواده‌ها تیاگاراجا را به دنیا آورد که در سال 1767 در تیروواروور زاده شد. نام خانوادگی او، کاکارلا، به روستایی در آندرا اشاره دارد. در نام‌گذاری تلوگو، نام خانوادگی پیش از نام کوچک می‌آید. آوازهای تلوگویی او برای راما ستون فقرات موسیقی کارناتیک شد و هر سال، معمولاً در ژانویه، نوازندگان در آرامگاهش در تیروواییارو گرد هم می‌آیند تا آن‌ها را بخوانند. خانواده‌های موکانادو در تامیل‌نادو هنوز بیرون از خانه به تامیلی و درون خانه به تلوگو سخن می‌گویند، عادتی که قرن‌ها قدمت دارد.