اروتیک کادارها

کادارها نام خود را از کادو گرفته‌اند، واژه‌ای دراویدی به معنای جنگل، و در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان این نام توصیفی ساده از زندگی آنان بوده است. آنان قومی کوچک و تپه‌نشین از رشته‌کوه آنامالای‌اند، جایی که غات‌های غربی مرز میان ایالت‌های کرالا و تامیل‌نادو را قطع می‌کنند. سکونتگاه‌هایشان در دره‌های پارامبیکولام و شولایار، در تپه‌های نلیامپاتی، در جنگل‌های اطراف وازهاشال و آتیراپیلی روی رودخانه چالاکودی، و در دامنه‌های تامیلی نزدیک والپارای قرار دارد. آنان از روی عادت هرگز کشاورز نبودند. از جمع‌آوری یام وحشی، عسل، موم، هل و دیگر محصولات جنگل زندگی می‌کردند و بخش عمده آن در پایین کوه با برنج و پارچه مبادله می‌شد.

زبان خودِ آنان زبانی دراویدی است که چنان به مالایالام نزدیک است که اغلب گویشی از آن به شمار می‌رود، با تأثیر تامیلی در سوی شرقی. بیشتر کادارها به‌آسانی به زبان ایالتی که مدارس و ادارات آن را به کار می‌برند روی می‌آورند. زندگی مذهبی در ظاهر هندویی است، اما ریشه در خود جنگل دارد: خدایان تپه‌ها، ارواح نیاکان، و آیین‌هایی که به خطرهای واقعی بالا رفتن برای برداشت عسل یا عبور از سرزمین فیل‌ها می‌پردازند. سکونتگاه‌ها به‌طور سنتی به دست کدخدایی به نام موپان اداره می‌شدند.

مردم‌نگاران استعماری بر دو چیز تمرکز کردند. یکی بدن بود: قد کوتاه و موی مجعد نویسندگان نخستین را بر آن داشتند که کادارها را بازماندگان لایه‌ای کهن‌تر و نگریتو از جمعیت هند بدانند، نظریه‌ای که پژوهشگران بعدی با احتیاط بسیار بیشتری با آن برخورد می‌کنند. دیگری رسم تراشیدن دندان‌های پیشین به شکل نوک‌تیز بود که از آن پس تا حد زیادی از میان رفته است.

نقطه عطف بزرگ‌تر چوب بود. از آغاز قرن بیستم، جنگل‌های کوچین و آنامالای برای قطع چوب ساج گشوده شدند، با یک تراموای جنگلی که کنده‌ها را به دشت‌ها پایین می‌برد، و مردان کادار به‌عنوان راهنما، ردیاب و کارگر به این کار جذب شدند. بعدها سدهای برق‌آبی روی شبکه رودخانه چالاکودی چند سکونتگاه را زیر آب بردند یا آواره کردند، برخی را بیش از یک بار، و مرزهای پناهگاه‌های حیات وحش جابه‌جایی آنان را بیشتر محدود کرد. کرالا امروز کادارها را در شمار گروه‌های قبیله‌ای به‌ویژه آسیب‌پذیر فهرست کرده است. این تاریخ سیاست آنان را نیز تندتر کرده است: سکونتگاه‌های وازهاشال به کانون مقاومت در برابر سد پیشنهادی آتیراپیلی بدل شدند و آنان زود حقوق جمعی بر جنگل خود را بر پایه قانون حقوق جنگل‌های هند مطالبه کردند.