اروتیک بانگینگی

بانگوئینگی‌ها نامی دارند که زمانی در امتداد سواحلی از لوزون تا مولوک هشداری به شمار می‌رفت. آنان مردمی مسلمان با زبان سما در جنوب فیلیپین‌اند. نامشان از بالانگینگی گرفته شده که جزیره‌ای کوچک در گروه ساملس از مجمع‌الجزایر سولو، میان جولو و باسیلان است. زبان و دین آنان را از دیگر جامعه‌های سما متمایز نمی‌کند. تاریخ این کار را می‌کند. نسل‌ها بودند که بیش از همه غارتگران دریایی اطراف سلطنت سولو مایه ترس بودند و این کار، به اندازه هر نیای مشترکی، آنان را به قومی متمایز بدل کرد.

در اواخر سده هجدهم و اوایل سده نوزدهم، ناوگان‌های بانگوئینگی به سفرهای دور می‌رفتند، اغلب همراه با دریانوردان ایرانون. آنان اسیر می‌گرفتند و در بازارهای جولو می‌فروختند. سلطنت به آن نیروی کار نیاز داشت، زیرا تجارت آن در خیار دریایی، صدف مروارید و لانه پرندگان با بازرگانان چینی و اروپایی رونق گرفته بود. جامعه‌های غارتگر همواره بیگانگان را می‌پذیرفتند. اسیران، فراریان و متحدان با آنان وصلت می‌کردند و زبانشان را یاد می‌گرفتند و بسیاری خود نیز به دریا می‌رفتند و غارتگر می‌شدند. تاریخ‌نگار جیمز فرانسیس وارن استدلال می‌کند که هویت بالانگینگی عمدتاً به این شیوه ساخته شد: قومی که اقتصاد غارت آن را شکل داد، نه قومی که از یک تبار واحد آمده باشد.

آن جهان در سال 1848 به پایان رسید. یک اعزام اسپانیایی به فرماندهی فرماندار کل ناارسیسو کلاوریا از قایق‌های توپدار بخاری برای یورش به سکونتگاه‌های مستحکم بالانگینگی استفاده کرد. کشتی‌های بخاری سرعت و باد را که برتری دیرینه غارتگران بود از آنان گرفتند. بسیاری از مدافعان کشته شدند و بازماندگان به شمال دور، به لوزون تبعید شدند. دیگران گریختند و پراکنده شدند و این بخشی از دلیل آن است که بانگوئینگی‌ها امروز به جای یک سرزمین مادری فشرده، پراکنده زندگی می‌کنند.

نسل‌های آنان بیشتر در سولو، باسیلان و اطراف زامبوانگا زندگی می‌کنند. آنان به زبان بالانگینگی سما سخن می‌گویند که گاهی سما شمالی نامیده می‌شود، یکی از زبان‌های بسیار خانواده Sama-Bajaw که در اطراف دریای سولو رایج است. بسته به محل زندگی، بسیاری نیز تاوسوگ، چاواکانو یا فیلیپینی را می‌دانند. اسلام سنی سال، خانواده و لحظه‌های بزرگ زندگی را شکل می‌دهد، از رمضان تا آیین‌های ازدواج و مرگ، همان‌گونه که در امتداد سواحل مورو دیگر چنین است. ماهیگیری و تجارت کوچک بسیاری از خانواده‌ها را به آب پیوند می‌دهد. در سولو، شهرداری که پیش‌تر تونگکیل نام داشت اکنون رسماً نام بانگوئینگی را بر خود دارد. این بازپس‌گیری آرامی از واژه‌ای است که سندهای اسپانیایی بیشتر برای معنای دزدی دریایی به کار می‌بردند.