اروتیک ساکسون‌های ترانسیلوانیا

بیشتر نیاکان ساکسون‌های ترانسیلوانیا هرگز ساکسونی را ندیده بودند. تاج مجارستان در قرون وسطی این نام را به‌طور کلی برای مهاجران آلمانی‌زبان به کار می‌برد و این نام ماند. از قرن 12 به بعد، پادشاهان مجارستان مستعمره‌نشین‌ها را دعوت کردند تا زمین را کشت کنند، معدن استخراج کنند و از مرز جنوب‌شرقی پادشاهی پاسداری کنند. بسیاری از آنان از سرزمین راین و موزل در اطراف لوکزامبورگ امروزی آمدند و گویش آنان هنوز این را نشان می‌دهد. یک لوکزامبورگی که به سخن یک روستایی مسن از بیرون Sibiu گوش می‌دهد چیزی نزدیک به زبان خودش می‌شنود، در حالی که گوینده آلمانی معیار ممکن است در دنبال کردن آن دچار دشواری شود.

برای هشت قرن، قانون، کلیسا و سنگ آنان را کنار هم نگه داشتند. منشور سلطنتی سال 1224 که Andreanum نام داشت، به مهاجران «سرزمین شاه» دادگاه‌های خودشان و مقام‌های برگزیده‌شان را داد. خودگردانی مشترک آنان، یعنی دانشگاه ساکسون، تنها در سال 1876 قدرت سیاسی خود را از دست داد. شهرهایی که ساخته‌اند با نام‌های Hermannstadt، Kronstadt، Schässburg، Mediasch و Bistritz، امروز Sibiu، Brașov، Sighișoara، Mediaș و Bistrița نام دارند. در روستاها، قرن‌ها یورش تاتارها و عثمانی‌ها مردم را واداشت دیوار دور کلیساهایشان بکشند. بیش از صد تن از این کلیساهای مستحکم هنوز برپاست و چند تا از آنها در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند. برخی هنوز انبارهایی در امتداد دیوارها دارند که هر خانواده در آن غله و گوشت خوک دودی را برای روز محاصره نگه می‌داشت.

اصلاحات دینی زود و تقریبا کامل ریشه دواند. به رهبری انسان‌گرای Johannes Honterus در Kronstadt در دهه 1540، ساکسون‌ها تقریبا یکپارچه لوتری شدند و زندگی روستایی حول کلیسای محل ساخته شد. انجمن‌های همسایگی، یعنی Nachbarschaften، کمک متقابل را برای همه‌چیز سازمان می‌دادند، از بالا بردن سقف تا خاک‌سپاری مردگان. انجمن‌های برادری و خواهری جوانان رقص‌ها را برگزار می‌کردند و مراقب رفتار جوانان مجرد بودند.

قرن بیستم تقریبا جامعه را در میهن خودشان از میان برد. ترانسیلوانیا پس از 1918 به رومانی واگذار شد. در ژانویه 1945 ده‌ها هزار آلمانی قومی از رومانی، از جمله ساکسون‌ها، به کار اجباری در اتحاد جماهیر شوروی تبعید شدند، و اصلاحات ارضی کمونیستی مزارع ساکسون‌ها را گرفت. در دوران Ceaușescu، آلمان غربی به بخارست پول داد تا به آلمانی‌های قومی اجازه مهاجرت بدهد، و پس از 1989 بیشتر کسانی که هنوز در ترانسیلوانیا بودند ظرف چند سال رفتند. بزرگ‌ترین جامعه ساکسون اکنون در آلمان است، جایی که هر عید پنطیکاست در Dinkelsbühl گرد هم می‌آیند. گروه کوچکی که ماند، وزنی فراتر از شمار اعضایش دارد: Sibiu در سال 2000 یک شهردار ساکسون به نام Klaus Iohannis را برگزید و او بعدها به ریاست جمهوری رومانی رسید.