اروتیک چامالال‌ها

چمالالی‌ها مردمی کوهستانی و کوچک در غرب داغستان‌اند. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند مرز نیست، بلکه زبانی است که در مجموعه‌ای از روستاها در کنار رودخانه آندی کوی‌سو به آن سخن گفته می‌شود. زادگاهشان منطقه تسومادیسکی است، سرزمینی کوهستانی و پرشیب با دره‌های عمیق، خانه‌های سنگی و دامنه‌های پلکانی که نزدیک مرزهای چچن و گرجستان قرار دارد. همان‌گونه که در سراسر مناطق کوهستانی داغستان رایج است، جامعه روستایی مدت‌هاست واحد اصلی و تعیین‌کننده بوده است. این جامعه زمین را در اختیار داشت و اختلافات را حل می‌کرد، و در قرن‌های گذشته با روستاهای همسایه در اتحادیه‌هایی خودمدیریت متحد می‌شد.

زبان چمالالی به شاخه آندیک خانواده قفقاز شمال‌شرقی تعلق دارد، گروهی از زبان‌های مرتبط اما مستقل که در چند دره همسایه فشرده شده‌اند. زبان‌های تیندی و باگوالال در همسایگی آن، خویشاوندان چمالالی‌اند و نه نسخه‌هایی از آن. خود زبان چمالالی نیز متنوع است: گویش اهالی گیگاتلی به‌طور محسوسی با بقیه تفاوت دارد. این زبان هیچ‌گاه معیار نوشتاری ثابتی نداشته است. زبان آواری مدت‌هاست زبان مدرسه، چاپ و بازار در این بخش از کوهستان بوده و زبان روسی نیز بر آن افزوده شده است، بنابراین سخن گفتن به سه زبان در این منطقه امری عادی است. زبان‌شناسان چمالالی را از زبان‌های در معرض خطر قفقاز می‌دانند، زیرا خانواده‌هایی که به شهرهای دشتی می‌روند به‌تدریج به سوی آواری و روسی گرایش پیدا می‌کنند.

این لایه‌بندی در هویت نیز نمود دارد. از اواخر دهه 1930 به این سو، سرشماری‌های شوروی گروه‌های آندی را آواری به شمار آوردند، و بسیاری از چمالالی‌ها تعارضی در پذیرش هر دو نام نمی‌بینند: چمالالی بر اساس زبان و روستا، آواری بر اساس وابستگی گسترده‌تر. در نتیجه، آمار رسمی این گروه به‌طور گمراه‌کننده‌ای کوچک‌تر از واقعیت است. ایمان پیوند گسترده‌تر را تقویت می‌کند. چمالالی‌ها مسلمانانی سنی‌مذهب و پیرو مکتب شافعی‌اند، همانند بیشتر مردم کوهستانی داغستان، و اسلام ازدواج، تدفین، روزه و وظایف میزبانی را نه برای نمایش، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی روزمره شکل می‌دهد.

تاریخ در اینجا از نزدیک رخ داده است. بالادست رودخانه آندی کوی‌سو در طول جنگ قرن نوزدهم علیه فتح روسیه در درون امامت امام شامل قرار داشت و پس از تسلیم او در سال 1859 زیر حکومت محکم روسیه درآمد. دوران شوروی مزارع جمعی، آموزش به زبان‌های آواری و روسی، و کشش پایدار به سوی دشت‌ها را به همراه آورد. امروزه بسیاری از خانواده‌های چمالالی در ماخاچکالا و دیگر شهرهای دشتی زندگی می‌کنند، اما خانه‌ها و خویشاوندان خود را در روستاهای زادگاهشان نگه داشته‌اند. در آن بالا، گوسفند، گاو و باغ‌های پلکانی هنوز ریتم سال را تعیین می‌کنند.