اروتیک موروم‌ها

مورومی‌ها قومی فینیک بودند که در میانه‌ی رودخانه‌ی Oka زندگی می‌کردند، در جایی که امروزه در استان Vladimir Oblast و در حاشیه‌ی همسایه‌ی استان Nizhny Novgorod Oblast در روسیه قرار دارد. در یافته‌های باستان‌شناسی حدود قرن ششم یا هفتم دیده می‌شوند و تا قرن دوازدهم به عنوان یک قوم مجزا ناپدید می‌شوند و در میان مهاجران اسلاو شرقی که روس‌های منطقه‌ی Murom شدند جذب می‌گردند. شهر Murom هنوز نام آنان را دارد و از طریق آن، قهرمان حماسی Ilya Muromets هم همین نام را دارد. این تقریباً تمام بازمانده‌ی آنان در حافظه‌ی عمومی است. هر آنچه دیگر هست از زیر خاک بیرون آمده است.

آنچه آنان را یک گروه می‌ساخت، بخشی از رودخانه بود. آنان دره‌ی Oka را در پایین‌دست Meshchera و بالادست مردوین‌ها در اختیار داشتند و میریان‌ها در شمال‌شان بودند. آنان دشت سیلابی را کشت می‌کردند، دام و اسب نگه می‌داشتند، ماهی می‌گرفتند و خز به دام می‌انداختند. خز آنان را به جهانی گسترده‌تر پیوند می‌داد. گورهای‌شان سکه‌های نقره‌ای درهم اسلامی، مهره‌های شیشه‌ای و عقیق و زیورهایی دارد که از بیرون دره آورده شده‌اند؛ این شاهدی است بر اینکه راه ولگا از سرزمین‌شان می‌گذشت و آنان سهمی از آن برمی‌داشتند. «سالنامه‌ی اولیه» (Primary Chronicle) آنان را از شمار قوم‌هایی می‌داند که باج می‌پرداختند و «زبان خاص خود» را داشتند، و مورم را از نخستین شهرهای روس می‌شمارد. تقریباً همین تنها واژه‌ی نوشته‌شده درباره‌ی آنان است. خود زبان ثبت نشده و تنها از شمار اندکی نام مکان و این فرض معقول شناخته می‌شود که میان زبان موردوینی و زبان میریِ آن هم از میان رفته قرار داشته است.

آنچه پژوهشگران واقعاً می‌دانند از گورستان‌ها می‌آید. بزرگ‌ترین آن‌ها در Podbolotye بیرون Murom است که در 1910 کاوش شد و یک قرن بعد دوباره گشوده شد. این گورستان قومی را نشان می‌دهد که مردگانشان را با لباس کامل و تجهیزات دفن می‌کردند، گاهی سوزانده و گاهی سوزانده‌نشده، و اسب‌ها را کنار مردان خود به خاک می‌سپردند. زنان با پوششی به خاک سپرده می‌شدند که در جای دیگری یافت نشده است: نواری برنزی با مارپیچ‌هایی که روی چرم بافته شده، حلقه‌های شقیقه، زیور سینه‌ای که با آویزهای برنزی جرینگ‌جرینگ‌کننده لایه‌لایه شده، و طلسم‌های کوچک به شکل اسب. مردان با تبر، نیزه و یراق کمربند دفن می‌شدند. اسب در همه‌ی این‌ها دیده می‌شود، در آویزها، در یراق و در تدفین‌ها، و نشان‌دهنده‌ی قومی است که به گله‌هایشان در مرغزارهای اوکا ارج می‌نهادند.

دین آنان جان‌باوری جنگل‌های ولگا بود و پایدار ماند. مورم از آخرین شهرهای روس بود که مسیحیت را پذیرفت؛ سنت کلیسایی تبدیل آن را به شاهزاده‌ی قرن دوازدهم Konstantin نسبت می‌دهد و مقاومت مردم شهر در برابر او را به یاد دارد. تا آن زمان سالنامه‌ها دیگر حتی از مورومی‌ها نامی نمی‌بردند. اسلاوها به دره کوچ کردند، با آنان وصلت کردند و گورستان‌هایشان را تصاحب کردند، و نوارهای برنزی سر در عرض چند نسل دیگر دیده نشدند. هیچ‌کس مورومی‌ها را نابود نکرد. آنان روس شدند و نامشان به شهری تبدیل شد.