اروتیک گودوبری‌ها

گودوبری‌ها از اقوام کوچک آندیک غرب داغستان‌اند و مانند بیشتر آنان، جهان بیرون با نام یک روستا آنان را می‌شناسد. سه سکونتگاه تقریباً همه‌ی آنان را در خود جای داده‌اند: خود گودوبری، زیبیرخالی و بلدی، که در امتداد دامنه‌های بالای رودخانه‌ی آندی کویسو در ناحیه‌ی بوتلیخ قرار دارند، تقریباً همان‌جایی که دره‌های قفقاز شمالی روسیه تنگ می‌شوند. این سرزمینی عمودی است. زمین‌ها پلکانی‌اند، باغ‌های زردآلو و سیب بر سکوهای بالای آب قرار دارند و گله‌ها با تغییر فصل به مرتع‌های زمستانی دشت پایین می‌روند و باز بالا می‌آیند. شمارشان چند هزار نفر است و تعیین دقیق آن دشوار است، زیرا سرشماری‌های شوروی از سال 1939 به بعد اقوام آندیک را در شمار اوار ادغام کردند و این عادت پابرجا ماند. بسیاری از گودوبری‌ها در یک نفس می‌گویند اوار هستند و در نفس بعدی می‌گویند گودوبری، و هر دو از آن جهت که برای محلیان اهمیت دارد درست است.

زبان روشن‌ترین نشانه است. گودوبری به شاخه‌ی آندیک خانواده‌ی شمال‌شرقی قفقاز تعلق دارد، مجموعه‌ای از هشت زبان بسیار نزدیک به هم که در دره‌های همجوار سخن گفته می‌شود و نزدیک‌ترین آن‌ها به بوتلیخ، همسایه‌ی بلافصلش، است. این زبان هرگز شکل نوشتاری استاندارد نداشته است: اوار نسل‌ها زبان ادبی بوده و روسی روی آن قرار گرفته، بنابراین گودوبری در خانه و کوچه و عروسی زندگی می‌کند، نه روی کاغذ. با این حال زبان‌شناسان از آن غافل نماندند. هیئت‌های میدانی مسکو به سرپرستی الکساندر کیبریک در دهه 1990 روی این روستا کار کردند و دستور زبان توصیفی کاملی تولید کردند، توجهی بیش از آنچه بیشتر زبان‌هایی با این اندازه هرگز دریافت نمی‌کنند. اسلام در اینجا سنی بر مذهب شافعی است که نسبت به معیارهای منطقه‌ای دیر رسیده، و در کنار آدات، حقوق عرفی که هنوز ارث، حل اختلاف و ازدواج را درون توخوم، یعنی تبار پدرتباری، شکل می‌دهد، جریان دارد. مردان این جوامع در قرن نوزدهم زیر فرمان امام شامل جنگیدند. نوادگان آنان همان روستاییانی بودند که سر راه تهاجم اوت 1999 به ناحیه‌ی بوتلیخ قرار گرفتند، رویدادی که خانه‌ها را برای ماه‌ها خالی کرد و در حافظه‌ی محلی همچنان خط جداکننده‌ی پیش و پس است.