اروتیک شوپی‌ها

شوپی‌ها یک قوم منطقه‌ای هستند و نه یک ملت. از کسی اهل روستاهای تپه‌ای اطراف صوفیه، پرنیک یا کیوستندیل بپرسید چیست، پاسخ گذرنامه‌ای‌اش بلغاری است. بپرسید از کجا می‌آید و پاسخ ممکن است شوپلوک باشد، سرزمین کوهستانی‌ای که بلغارستان، صربستان و مقدونیه شمالی در آن به هم می‌رسند. آن سوی این مرزها، همان نام به مردمی تعلق دارد که از نظر شهروندی و احساس ملی صرب یا مقدونی‌اند. آنچه آنها را به هم پیوند می‌دهد شیوه‌ای از سخن گفتن، آواز خواندن، پوشیدن و شوخی کردن است که از مرزهایی که از میان آن کشیده شده کهن‌تر است.

آن مرزها واقعیت مدرن تعیین‌کننده شوپلوک است. معاهده برلین در سال 1878 پیروت را به صربستان داد. سپس معاهده نوئی در سال 1919 تساریبرود و بوسیلگراد را از بلغارستان به پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها منتقل کرد و تساریبرود اکنون دیمیتروفگراد نام دارد. در بیشتر قرن بیستم، پژوهشگران بلغاری و صرب بر سر اینکه شوپی‌ها واقعاً به کدام طرف تعلق دارند بحث می‌کردند، و بیشتر این بحث بر سر گفتار آنها بود. این گفتار در گویش‌های غربی بلغاری و کمربند انتقالی تورلاکی جای می‌گیرد که به‌تدریج میان بلغاری، صربی و مقدونی تغییر می‌کند. یک شوپی برای شیر می‌گوید mleko، جایی که بلغارهای شرقی می‌گویند mlyako، و دیگر بلغارها این تفاوت را در همان یک جمله تشخیص می‌دهند.

دین آنها ارتدوکس شرقی است که به همان اندازه که از طریق کلیسا، از طریق تقویم زیسته می‌شود: روز قدیسان، جشن‌های روستایی و آیین‌های میانه زمستان با ریشه‌های پیش از مسیحیت. در اطراف پرنیک، نقاب‌دارانی که survakari نامیده می‌شوند، با پوست حیوانات و زنگ‌های سنگین، در سال نو از خانه‌ای به خانه دیگر می‌روند. آنها شر را می‌رانند و برای هر خانواده سلامتی و باروری آرزو می‌کنند، و این شهر اکنون میزبان یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های نقاب‌پوشان اروپاست. شوپلوک همچنین به آوازخوانی‌اش شهرت دارد. زنان با هارمونی دوصدایی فشرده بر پایه فاصله‌های دوم خشن و ساینده می‌خوانند، با صدای پیشرو بر فراز یک صدای واخوان ممتد. مادربزرگ‌های بیستریتسا، روستایی در دامنه کوه ویتوشا، به خاطر زنده نگه داشتن این چندصدایی کهن، شناسایی یونسکو را به دست آوردند. رقص shopsko horo تند است، با گام‌های فشرده و فنری، رقصی برای مردمی که به آسانی خسته نمی‌شوند.

بیشتر بلغارها نخستین بار شوپی‌ها را از راه لطیفه‌ها می‌شناسند. شوپی کلیشه‌ای لجوج، خسیس، بدگمان به شیوه‌های شهری و کسی است که نمی‌توان در بحث بر او چیره شد، و شوپی‌ها این داستان‌ها را با لذت آشکار درباره خودشان تعریف می‌کنند. shopska salad با گوجه‌فرنگی، خیار، فلفل، پیاز و پنیر سفید رنده‌شده، نام آنها را به منوهایی بسیار دورتر از این منطقه برده است. در همین حال، بسیاری از روستاهای شوپی‌نشین در نیم قرن گذشته به‌طور پیوسته به سوی صوفیه خالی شده‌اند.