اروتیک روسین‌ها

روسین‌ها مردمی هستند که نقشه‌ها پیوسته گمشان می‌کنند. سرزمین آن‌ها در امتداد ستون فقرات کوه‌های کارپات قرار دارد، جایی که مرزهای اوکراین، اسلواکی و لهستان به هم می‌رسند؛ منطقه‌ای از تپه‌های جنگلی، مرتع گوسفند و کلیساهای چوبی قدیمی که روی کاغذ به مجارستان، چکسلواکی، لهستان، اتحاد جماهیر شوروی و اکنون سه کشور جداگانه تعلق داشته، اغلب در طول عمر یک پدربزرگ یا مادربزرگ. با این همه، روسین‌ها در جای خود مانده‌اند و روسین باقی مانده‌اند، و این واقعیت درباره آن‌ها جالب‌تر از هر رژیمی است که کوشید آن‌ها را زیر عنوانی دیگر طبقه‌بندی کند.

زبان آن‌ها اسلاوی شرقی است، به‌اندازه‌ای نزدیک به اوکراینی که کیف از نظر تاریخی استدلال کرده که آن‌ها صرفاً اوکراینی‌هایی با برچسب منطقه‌ای هستند، و به‌اندازه‌ای متمایز که اسلواکی، لهستان، مجارستان، صربستان و رومانی رسماً روتنی را زبان اقلیتی مستقل به رسمیت می‌شناسند. این اختلاف یک کنجکاوی زبانی نیست، بلکه واقعیت سیاسی محوری هویت روسین است. شاخه‌ها منعکس‌کنندهٔ زمین‌اند. لمکوها به‌طور سنتی در شیب شمالی لهستانی کارپات زندگی می‌کردند تا اینکه تبعید عملیات ویستولا در سال ۱۹۴۷ آن‌ها را در سراسر غرب لهستان پراکنده کرد. بویکوها در رشته‌کوه‌های میانی ساکن‌اند. هوتسول‌ها، گله‌داران مرتفعات کارپات شرقی، اقتصاد دامداری و فرهنگ مادی متمایزی را حفظ کردند، با کمربندهای دارای سگک برنجی، تبرهای منقوش و آواز چندصدایی، مدت‌ها پس از آنکه همسایگان دشت‌نشینشان به راه خود رفته بودند. روسین‌های پانونی استثنا هستند: مهاجرتی در قرن هجدهم به جنوب، به منطقه‌ای که اکنون در صربستان ووی‌ودینا نامیده می‌شود، جایی که آن‌ها به زبان روسینی ادبی و تدوین‌شده سخن می‌گویند که قرن‌ها پیش از گویش‌های کارپاتی جدا شد.

دین جایی است که داستان روسین‌ها جزئیات بیشتری پیدا می‌کند. بیشتر آن‌ها به کلیسای کاتولیک یونانی (آیین بیزانسی) تعلق دارند، با آیین شرقی، کشیشان متأهل محلی، و پیوند با رم، توافقی که در اتحاد اوژهورود در سال ۱۶۴۶ حاصل شد و از آن زمان زندگی روستایی را شکل داده است. اقلیتی ارتدوکس باقی ماندند، و شکاف میان دو کلیسا هنوز در بسیاری از روستاها با تاریخ خانواده‌ها مطابقت دارد. کلیساهای چوبی تسیرکوا در کارپات، با سقف‌های شیب‌دار شینگلی و نمای سه‌گنبدی، در فهرست یونسکو ثبت شده‌اند و هنوز در خدمات فعال محلی به کار می‌روند؛ آن‌ها موزه‌های فولکلوریک نیستند.

چیزی که بیگانگان معمولاً از دست می‌دهند این است که هویت ملی روسین‌ها از درون چقدر تازه احساس می‌شود. یک احیای فرهنگی جدی تنها از سال ۱۹۸۹ آغاز شد، و اوکراین هنوز روسین‌ها را ملتی جداگانه به رسمیت نمی‌شناسد؛ نقطه حساسی که بخش بزرگی از پژوهش، موسیقی و نشر کتاب‌های کوچک معاصر برآمده از دیاسپورا را برمی‌انگیزد.