اروتیک شنوا

مردم شنوا نام خود را از یک کوه گرفته‌اند. کوه شنوا تقریباً به‌طور عمودی از دریای مدیترانه برمی‌خیزد، درست در غرب تیپازا و حدود 70 کیلومتری الجزایر. روستاهایی که بر دامنه‌های آن و در تپه‌هایی که به سوی غرب تا شرشل امتداد دارند قرار گرفته‌اند، یکی از کوچک‌ترین جیب‌های باقی‌مانده از گفتار بربری در ساحل الجزایر را نگه داشته‌اند. هیچ آیین و رسم منفردی به اندازه پایداری ساده، مردم شنوا را از دیگران متمایز نمی‌کند. آنان جامعه‌ای امازیغی‌اند که زبان خود را نزدیک پایتخت زنده نگه داشته‌اند، در حالی که شهرها و دشت‌های اطرافشان به عربی سخن می‌گویند.

این زبان که شنوی یا تاشنویت نامیده می‌شود، به شاخه زناتی زبان‌های بربری تعلق دارد. با کبیلی که در شرق‌تر گفته می‌شود خویشاوند است، اما نزدیک‌ترین خویشاوندانش گونه‌های پراکنده زناتی در غرب و مرکز الجزایرند. زبان‌شناس فرانسوی امیل لائوست آن را در پژوهشی به سال 1912 توصیف کرد و گفتار آن را با گفتار بنی منصر و بنی صالح همسایه مقایسه نمود. امروز بیشتر گویشوران به عربی الجزایری نیز تسلط دارند و تاشنویت، به‌ویژه در شهرها، عقب‌نشینی کرده است. در سال 2016 قانون اساسی الجزایر تامازیغت را زبان رسمی کرد و به گفتار بربری جایگاه رسمی داد. با این همه، بقای گونه‌ای به این کوچکی در خانه تعیین می‌شود، به زبانی که والدین با فرزندانشان به کار می‌برند.

مردم شنوا مسلمانان سنی مذهب مالکی‌اند، مانند بیشتر الجزایری‌ها، و دین تقویم روزمره را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه ماه رمضان و دو عید. همان‌گونه که در بسیاری از روستاهای شمال الجزایر دیده می‌شود، احترام به اولیا و زیارتگاه‌های ایشان مدت‌هاست در کنار آداب مسجد وجود داشته است. زندگی روستایی به‌طور سنتی بر مزارع کوچک دامنه‌های تپه استوار بوده است. در تابستان، سواحل پایین کوه از بازدیدکنندگان الجزایر پر می‌شود.

تاریخ همواره نزدیک است. شرشل زمانی ایول قیصریه، پایتخت یوبای دوم، پادشاه موریتانیایی بود و ویرانه‌های رومی تیپازا که اکنون میراث جهانی یونسکو است، درست در شرق کوه قرار دارند. در سال 1871 بنی منصر در تپه‌های غرب شرشل علیه حکومت فرانسه شوریدند و ارتش استعماری این شورش را سرکوب کرد. در اواخر دهه 1970 آسیا جبار، رمان‌نویس و فیلمساز که در شرشل زاده شد، به منطقه بازگشت تا فیلم La Nouba des femmes du Mont Chenoua را بسازد. این فیلم حول محور زنان بومی می‌چرخد که خاطرات جنگ استقلال را بازمی‌گویند و نشان می‌دهد که داستان کوه بخشی از تاریخ الجزایر مدرن است، نه حاشیه‌ای بر آن.