اروتیک پسیلی‌ها

پسیلی‌ها مردمی لیبیایی و باستانی در سیرتیس بودند، خلیج شنی بزرگ در کرانه‌ی دریای مدیترانه در آنچه امروز لیبی نامیده می‌شود، و مدت‌هاست که از میان رفته‌اند: نویسندگان یونانی در سده‌ی پنجم پیش از میلاد از ایشان به زمان گذشته سخن می‌گفتند و سرزمینشان به ناسامونیان رسید که مردمشان به تدریج در جمعیت بربرزبان منطقه ادغام شدند. سرزمینشان زمینی سخت بود. تپه‌های شنی کم‌ارتفاع و شوره‌زارهای نمکی پشت خلیجی کم‌عمق، بی‌رودخانه، و آب در آبانبارها ذخیره می‌شد تا در برابر فصل بادهای صحرایی دوام آورد. هرودوت آنچه را لیبیایی‌ها درباره‌ی پایان ایشان به او گفته بودند تکرار می‌کند. باد جنوب چنان مدت طولانی وزید که آبانبارها خشک شدند. پسیلی‌ها شورا تشکیل دادند، بر این توافق کردند که باد به ایشان اعلان جنگ کرده، و به‌صورت دسته‌جمعی به سوی جنوب رفتند تا با آن بجنگند. شن کل ارتش را زیر خود دفن کرد و ناسامونیان به سرزمین خالی کوچ کردند. این داستان بیشتر شکل تمثیل دارد تا وقایع‌نگاری، اما ایشان را در خیال یونانی به‌عنوان مردمی جا انداخت که نبردی را برگزیدند که نمی‌توانستند ببرند.

آنچه نام ایشان را زنده نگه داشت، زهر بود. به پسیلی‌ها نسبت داده می‌شد که در برابر نیش مار مصون‌اند و می‌توانند با دهان زهر را از زخم بیرون بکشند، و نویسندگان رومی قرن‌ها پس از آنکه هرودوت ایشان را کنار گذاشته بود، توصیفشان می‌کنند که به‌عنوان درمانگر و یاریگر ارتش کار می‌کنند. لوکانوس در Pharsalia بخش بلندی را به ایشان اختصاص داد و آنان را در حال رهبری سربازان کاتو در سراسر صحرا و درمان مردانی که مارها نیششان زده بودند توصیف کرد. کاسیوس دیو می‌گوید اکتاویان پسیلی‌ها را فراخواند تا زهر را از بدن کلئوپاترا بمکند، اما دیر شده بود. پلینیوس ثبت کرد که ایشان مشروعیت نوزاد تازه‌متولدشده را با قرار دادن مار بر او می‌آزمودند، بر این پایه که فرزند واقعی آن تبار هیچ آسیبی نخواهد دید. طبیب سلسوس که حوصله‌ی هیچ‌کدام از این‌ها را نداشت نوشت که پسیلی‌ها هیچ ویژگی خاصی در بدن نداشتند: مکیدن زهر از زخم برای هر کسی که دهانش سالم باشد بی‌خطر است، و آنچه واقعاً داشتند اعصابی بود که با تمرین استوار شده بود. تا دوره‌ی امپراتوری، Psyllus بیشتر یک عنوان شغلی بود تا نام قومی، و به ماران‌گیرانی از هر تبار اطلاق می‌شد، همان‌گونه که Marsus در ایتالیا چنین بود. اینکه مردانی که زیر این نام کار می‌کردند از قبیله‌ی سیرتیس نسب می‌بردند یا صرفاً حرفه‌ی آن را به ارث برده بودند، پرسشی است که منابع هرگز پاسخی قطعی به آن نداده‌اند.