اروتیک عبابده

ابابده بجاهایی هستند که عربی سخن می‌گویند، و همین یک واقعیت تقریباً همه چیز دیگر درباره‌شان را سامان می‌دهد. سرزمین آن‌ها صحرای شرقی مصر است، زمین سنگلاخی میان نیل و دریای سرخ از حوالی قنا به سمت جنوب و از کنار اسوان تا مرز سودان، و این سرزمین تا دره نیل سودان در اطراف بربر و عطبره ادامه دارد. همسایگان جنوبی‌شان، بشاریین، هنوز به زبان بجا سخن می‌گویند که زبانی کوشی است، و برخی خانواده‌های ابابده نزدیک مرز نیز آن را حفظ کرده‌اند، اما این قبیله در کل، نسل‌ها پیش به عربی گرایید. همراه زبان، شجره‌نامه‌ای هم آمد: ابابده خود را به جدی به نام عباد و از طریق او به زبیر بن عوام، یکی از یاران پیامبر، نسبت می‌دهند. بیگانگان دو قرن است بر سر این بحث می‌کنند که آیا این نسب آن‌ها را عرب می‌کند یا بجای عربی‌شده. ابابده معمولاً تناقضی در این نمی‌بینند. آن‌ها مسلمانان سنی با گرایش صوفیانه‌ی قوی هستند، و آرامگاه ابوالحسن شاذلی در حمیثره، بنیان‌گذار طریقه شاذلیه، در قلمرو ایشان و زیر نظارت آنان قرار دارد و سالانه مراسم مولد بزرگی را به خود جذب می‌کند.

آنچه آن‌ها را متمایز می‌کرد خود صحرا بود. در بیشتر دوران ثبت‌شده تاریخ، ابابده کسانی بودند که چاه‌ها را می‌شناختند. آن‌ها کاروان‌ها را میان نیل و بنادر دریای سرخ هدایت و حراست می‌کردند، از قنا تا قصیر و از دراو تا ساحل، و بر جاده سخت کوروسکو که از خمیدگی بزرگ نیل به سوی ابوحامد می‌گذرد تسلط داشتند؛ راهی که ارتش‌های مصر و بریتانیا در جنگ‌های مهدیه به آن وابسته بودند، زمانی که رئیس ابابده، حسین پاشا خلیفه، از سوی قاهره بربر را اداره می‌کرد. کشتی‌های بخار و راه‌آهن این تجارت را از میان بردند و دریاچه ناصر بعدها بخشی از زمین‌های کنار رودخانه‌شان را زیر آب برد. شتر، بز و گوسفند همچنان هسته اصلی اقتصاد شبانی‌اند، در کنار زغال‌پزی، سنامکی و گیاهان دارویی که برای فروش در شهرهای کنار نیل گردآوری می‌شوند، ماهیگیری در ساحل، و کار فزاینده در گردشگری پیرامون مرسی علم و وادی الجمال، جایی که پارک ملی درست در سرزمین ابابده قرار دارد. چهار بخش اصلی عبارت‌اند از اشباب، فقرا، میلایکاب و ابودین، که هر کدام شیخ‌های خود را دارند، و سران عالی‌مقام دیرگاهی مقر خود را در دراو نزدیک کوم امبو داشتند، جایی که بازار شترش هنوز پر از دلالان ابابده و بشاریین است. رسمی که میهمانان ابتدا با آن پذیرایی می‌شوند جبنه است: دانه‌های قهوه سبز که روی زغال برشته می‌شوند، با زنجبیل کوبیده می‌شوند، در کوزه گلی گرد دم می‌کنند و در فنجان‌های کوچک به دورهایی ریخته می‌شود که رد کردنشان بی‌ادبی است. چادر حصیری، شمشیر راست دولبه، و عادت ردیاب‌ها به خواندن زمین همچنان بخشی از شیوه توصیف خودشان است، حتی در خانواده‌هایی که اکنون در خانه‌های بتنی در شلاتین یا اسوان زندگی می‌کنند.