اروتیک بلاله

بیلالاها در سرزمین خشک اطراف دریاچه فیتری در مرکز چاد زندگی می‌کنند، دریاچه‌ای کم‌عمق و فصلی که در فصل باران گسترده می‌شود و در ماه‌های خشک به پهنه‌های گلی کوچک می‌شود و خود را با علف، ماهی و چهارپایانی که بیلالاها همراه با کشاورزی‌شان دامداری می‌کنند احاطه کرده است. آنان یکی از سه قوم بسیار نزدیک‌اند که همراه با کوکا و مدوگو به زبان نابا سخن می‌گویند و خود را به یک نیای مشترک منسوب می‌دانند. در میان خودشان این تمایز اهمیت دارد؛ اما برای بیگانگان این سه قوم اغلب در هم ادغام می‌شوند، و بیلالاها عموماً این را بدون اصلاح تحمل می‌کنند.

زبان آنان در شاخه سودانی مرکزی خانواده نیلو-صحرایی قرار دارد، خانواده‌ای که از نواری در مرکز آفریقا از چاد تا حوضه نیل امتداد دارد. زبان نابا زبان مشترک منطقه‌ای نیست، این نقش بر عهده عربی چادی است که بیشتر مردان بیلالا آن را به‌عنوان زبان دوم برای تجارت، دین و معامله با دولت چاد به کار می‌برند. هویت این گروه با سلطنت قرون وسطایی یائو پیوندی ناگسستنی دارد که در قرن 14 یا 15 پس از آن بنیان گرفت که نیاکان بیلالاها پس از اختلاف با امپراتوری کانم-بورنو از منطقه دریاچه چاد به جنوب کوچ کردند. در بخشی از قرن 14 آنان در واقع خود کانم را در اختیار داشتند، پیش از آنکه دوباره به شرق رانده شوند. این سلطنت در شکلی تضعیف‌شده تا دوره استعماری ادامه یافت و منصب سلطان هنوز در یائو وجود دارد و در نظام مدرن چاد به‌صورت تشریفاتی به رسمیت شناخته می‌شود.

اسلام همراه با یا اندکی پس از بنیان‌گذاری سلطنت آمد و اکنون میان همه بیلالاها عمومیت دارد، معمولاً سنی است و از طریقه‌های صوفی‌ای شکل گرفته که در ساحل صحرا رفت‌وآمد می‌کنند. این دین با آیین‌های کهن‌تر پیرامون خود دریاچه همزیستی دارد: دریاچه فیتری با احترامی برخوردار است که پیش از پایبندی اسلامی وجود داشته، و برخی متخصصان آیینی اقتداری موازی با اقتدار امام حفظ کرده‌اند. زندگی روزمره حول تقویم فصلی دقیقی سازمان یافته است: ارزن و سورگوم بر بستر عقب‌نشسته دریاچه کشت می‌شود، ماهیگیری با پایین رفتن آب انجام می‌گیرد و چهارپایان به مراتع فصل خشک برده می‌شوند، و ازدواج‌ها، مراسم نامگذاری و دربار سلطان ساختار اجتماعی این تقویم را فراهم می‌کنند. بیلالاها گروه بزرگی نیستند و شمارشان شاید چند صد هزار نفر باشد، و سرزمینشان آنقدر دورافتاده است که با وجود فشار عربی و نظام گسترده‌تر چادی از هر سو، همچنان به‌عنوان قومی متمایز قابل تشخیص مانده‌اند.