اروتیک باکوات‌ها

باکواتی‌ها (Baquates) قومی مَوری بودند که در ارتفاعات آن سوی شهر رومی Volubilis زندگی می‌کردند، در آنچه امروز شمال مراکش است، در قرن‌های دوم و سوم میلادی. پس از آنکه روم در دهه‌ی 280 از این منطقه عقب نشست، در متون تاریخی ناپدید می‌شوند و به احتمال زیاد فرزندانشان در جمعیت آمازیغ داخل مراکش جذب شدند. تقریباً همه‌ی آنچه درباره‌شان می‌دانیم بر سنگ رومی کنده‌کاری شده است. در Volubilis، ردیفی از مذبح‌های کتیبه‌دار دیدارهای میان فرمانداران Mauretania Tingitana و سران باکواتی‌ها را ثبت می‌کند که هر کدام نشان‌دهنده‌ی صلحی است که توافق یا تمدید شده است. این دیدارها در چند نسل تکرار می‌شوند و همین تکرار داستان خودش را می‌گوید. روم این قوم را یک بار فتح نکرد و سپس رهایش کرد؛ آنها همسایه‌ای بودند که هر بار که سران، فرمانداران و امپراتوران تغییر می‌کردند، همکاری‌شان باید دوباره مذاکره می‌شد. مقامات رومی مذبح‌ها را برپا کردند و به خدایان رومی تقدیم کردند، پس این سنگ‌ها رابطه را فقط از یک سو نشان می‌دهند. درباره‌ی باورها، آداب و زندگی روزمره‌ی باکواتی‌ها، منابع تقریباً هیچ نمی‌گویند.

لاتین سران آنها را principes و گاهی شاه می‌نامد. برخی از آنها نام خانوادگی رومی مانند Iulius و Aurelius داشتند، نشانه‌ای از اینکه روم شهروندی را به خاندان‌های حاکمی می‌داد که می‌خواست به خود نزدیک نگه دارد. سنگ‌قبری در روم یادبود پسر خردسال یکی از شاهان باکواتی را گرامی می‌دارد که در پایتخت درگذشت، و احتمالاً یکی از فرزندان سران مرزی بود که به‌عنوان نشانه‌ی حسن نیت به آنجا فرستاده شده بود. دست‌کم یک کتیبه از یک رهبر واحد بر باکواتی‌ها و ماکِنیان همسایه نام می‌برد، یادآوری‌ای که نقشه‌ی سیاسی آن سوی مرز هرگز ثابت نبود. مرز دقیق سرزمین آنها هنوز محل بحث است و پژوهشگران آنها را در اطلس میانه یا جای دیگری در ارتفاعات اطراف Volubilis قرار می‌دهند. هیچ متنی به زبان خودشان باقی نمانده است. احتمالاً به شکلی کهن از زبان بربری سخن می‌گفتند، در حالی که داد و ستدشان با روم به لاتین ثبت شده است. امروزه Volubilis یک میراث جهانی یونسکو در نزدیکی مکناس است. مذبح‌های باکواتی‌ها همچنان از روشن‌ترین شواهدی‌اند که روم مرز آسیب‌پذیر خود را از راه مذاکره، القاب و شهروندی نگه می‌داشت، نه صرفاً با پادگان‌ها. باکواتی‌ها تنها از زبان شرکای معاهده‌ی خود سخن می‌گویند و دقیقاً به همین دلیل آن سنگ‌ها پاداش یک خوانش دقیق را می‌دهند.