اروتیک تکنه

تکنا کمتر یک قبیلهٔ واحد است و بیشتر یک اتحاد پایدار است. آنان کنفدراسیونی از قبایل صحرایی را تشکیل می‌دهند که بر محور وادی نون متمرکز است، یعنی سرزمین خشک رودخانه‌ای اطراف گلمیم، جایی که آخرین چین‌خوردگی‌های آنتی‌اطلس به صحرای باز راه می‌دهد. قلمروشان به سمت جنوب از طانطان، آسا و طرفایا تا شمال صحرای غربی امتداد دارد. قبایل عضو مانند ایزارگین، آیت لحسن و آیت اوسا از نظر تاریخی در دو بلوک متخاصم، آیت جمل و آیت بلا، دسته‌بندی می‌شدند. بلوک هر خانواده تعیین می‌کرد که در دشمنی یا اختلاف بر سر چراگاه با چه کسی هم‌پیمان شود.

نسب آنان ترکیبی از تبارهای بربر صنهاجه و عرب است و زبان‌هایشان این را نشان می‌دهد. حسانیه، عربیِ صحرای غربی، زبان روزمرهٔ بیشتر تکنا است. تاشلحیت، زبان بربری سوس، در میان برخی بخش‌هایی که به کوهستان نزدیک‌ترند باقی مانده است. تکنا مسلمانان سنی مذهب مالکی‌اند و دین بخشی از روال روزانه است نه چیزی جدا از آن. نماز در شهر و در اردوگاه ریتم روز را تعیین می‌کند و زیارتگاه‌های اولیا و خانقاه‌ها، از جمله زاویهٔ کهن آسا، همچنان مکان دیدار و گردهمایی‌های فصلی‌اند.

برای قرن‌ها گلمیم دروازه‌ای میان مراکش و آفریقای غربی بود. این شهر کاروانی بود که با تجارت طلا، پر شترمرغ، پارچه و انسان‌های برده‌شده سروکار داشت و بازار شترش مشهورترین وجه آن شد. در قرن نوزدهم خانوادهٔ بیروک گلمیم بخش کافی از این تجارت را در اختیار داشتند تا بتوانند به حساب خود با بازرگانان اروپایی چانه بزنند، و این امر سلاطین مراکش را واداشت اقتدار خود را بر نون تثبیت کنند. سپس حکومت استعماری سرزمین تکنا را تکه‌تکه کرد، با فرانسه در گلمیم و اسپانیا در ساحل، در طرفایا و در صحرای ورای آن. طرفایا در سال 1958 به مراکش واگذار شد. اما مناقشهٔ صحرای غربی که پس از خروج اسپانیا در 1975 آغاز شد، خویشاوندان تکنا را در دو سوی یک خط مورد مناقشه باقی گذاشته است، برخی در شهرهایی که مراکش اداره می‌کند و برخی در میان پناهندگان صحراوی در الجزایر.

زندگی تکنا امروز میان چادر و آپارتمان در جریان است. خانواده‌هایی که والدینشان با دام‌هایشان به دنبال باران می‌رفتند اکنون در گلمیم، طانطان و العیون کار می‌کنند و برخی هنوز شترهایی را در لبهٔ صحرا نگه می‌دارند. ملحفه، پیچهٔ زنان، و دراعهٔ گشاد برای مردان، لباس عادی خیابان‌اند، نه لباس نمایشی. گدره، رقصی زانوزده که با طبلی پوستی کشیده روی دیگ آشپزی اجرا می‌شود، پیوند نزدیکی با گلمیم دارد. موسم طانطان که توسط یونسکو به رسمیت شناخته شده، گردهمایی قبایل صحرایی است و مسابقات شتردوانی، موسیقی و شعر حسانیه را در سرزمین تکنا گرد هم می‌آورد.