اروتیک کل اهگار

کل اهقار همان طوارق اهقار هستند و نام آن همین را می‌گوید: مردم اهقار. هقار توده‌ای آتشفشانی در دورترین جنوب الجزایر است، میدانی از ستون‌های بازالتی و فلات‌های سنگی که از دل صحرای بزرگ بیرون زده‌اند، و ارتفاع آن نکتهٔ اصلی است. در دو هزار متری بالای آتاکور شب‌ها سرد می‌شوند، باران‌های گاه‌به‌گاه در گودال‌های سنگی جمع می‌شوند که مدت‌ها پس از خشک شدن صحرای اطراف آب را نگه می‌دارند، و چراگاه جایی پیدا می‌شود که نقشه می‌گوید نباید چیزی باشد. این حاشیه‌ای است که جامعهٔ دامداری در آن زیسته است. تامنراست که صد سال پیش روستای پادگانی بود، اکنون شهری است که تقریباً هر خانوادهٔ کل اهقار به آن وابسته است، خواه کسی در آن هنوز با شترها کوچ کند یا نکند.

آنان تماهق را به زبان می‌آورند، گویش شمالی طارقی، زبانی بربری که خویشاوندان ایشان در جنوب بیشترش را می‌فهمند و گویندگان عربی نمی‌فهمند. با تیفیناغ نوشته می‌شود، الفبایی هندسی و موجز که زنان عمدتاً زنده نگهش داشته‌اند، و برای چیزهای کوتاه به کار می‌رود: کتیبه‌های سنگی، پیام‌ها، یادداشت‌های میان عاشقان، و هرگز برای کتاب. اسلام در اینجا سنی و مالکی است و جدی گرفته می‌شود، اما بر روی رسوم کهن‌تر از خودش قرار دارد. جایگاه و تبار از طریق مادر منتقل می‌شود. نیای بنیان‌گذار، تین هینان، بنابر سنت در مقبره‌ای سنگی در آبالسا آرمیده است که باستان‌شناسان در دهه 1920 گشودند و آن را مسکون یافتند. مردان نقاب می‌زنند و تاگلموست را دور سر و صورت می‌پیچند و در جمع همان‌طور نگه می‌دارند؛ زنان چنین نمی‌کنند، و خیمه‌ها، گله‌ها و ایمزاد را که ویولنی تک‌سیم است و هیچ مردی آن را نمی‌نوازد، مالک‌اند. جامعه به گروه‌های طبل‌دار زیر فرمان یک رئیس عالی به نام آمنوکال سازمان یافته بود که اقتدارش با طبلی واقعی حمل می‌شد: نجیب‌زادگان کل غلا در رأس، سپس ایمغاد وابسته به ایشان، آنگاه گروه‌های مذهبی، آهنگران، و کسانی که در بندگی نگه داشته می‌شدند و در باغ‌های واحه کار می‌کردند. فرانسوی‌ها در سال 1902 در تیت این کنفدراسیون را درهم شکستند؛ آمنوکال موسی آگ اماستان سه سال بعد با آنان به توافق رسید و این مقام به‌جای قدرت، به شکل تشریفات باقی ماند. آنچه اقتصاد کهن را از پا درآورد آب‌وهوا بود. خشکسالی‌های دهه‌های 1970 و 1980 گله‌ها را نابود کرد و بیشتر خانواده‌ها را به تامنراست راند، به کار مزدی، تجارت، مشاغل دولتی و تلاطم یک منطقهٔ مرزی. حجاب ماند. شعر هم ماند، و اهال، گردهمایی شبانه که در آن مردان و زنان شعر و موسیقی رد و بدل می‌کنند و آبرو ساخته یا ویران می‌شود.