اروتیک اولاد دلیم

اولاد دلیم یکی از نام‌های کهن جنگاوران صحرا هستند. آنان قبیله‌ای عرب‌زبان‌اند که به زبان حسانیه سخن می‌گویند و نسب خود را به بنی حسان می‌رسانند. این اعراب بدوی در اواخر قرون وسطا به دورترین بخش غربی صحرا رسیدند و با گذشت زمان، زبان عربی آنان جای گویش‌های بربری پیشین آن منطقه را گرفت. جامعه‌ای که در آنجا شکل گرفت به هر دودمان نقشی داد. حسان سلاح به دست داشتند، چراگاه‌ها و چاه‌ها را کنترل می‌کردند و خراج گرد می‌آوردند. زوایا مدارس قرآنی، امور قضایی و مساجد را اداره می‌کردند. اولاد دلیم به روشنی به گروه نخست تعلق دارند و نام آنان در سراسر صحرای غربی و موریتانی هنوز نماد استقلال و جنگاوری است. سرزمین اصلی آنان بخش جنوبی صحرای غربی است که پیش‌تر مستعمره اسپانیایی ریو د اورو بود. مهم‌ترین شهری که با آنان پیوند دارد داخله است که بر شبه‌جزیره‌ای باریک در اقیانوس اطلس قرار دارد و قلمرو آنان تا شمال موریتانی به سوی جنوب امتداد می‌یابد. برای نسل‌های متوالی، این سرزمین قلمرو شتر بود. خانواده‌ها با گله‌های خود به دنبال باران در دشت‌های باز مانند تیریس کوچ می‌کردند، در چادرهایی که از موی حیوانات بافته شده بود زندگی می‌کردند و در ماه‌های خشک به چاه‌هایی که می‌شناختند پناه می‌بردند. زبان آنان، حسانیه، گویشی از عربی بدوی است که با دیگر قبایل صحراوی و با بیظان موریتانی در آن شریک‌اند. این گویش به‌روشنی با دارجه شمال مراکش متفاوت است و لایه‌ای از واژگان برجای‌مانده از زبان بربری را که جایگزین آن شده نگه داشته است.

آنان مسلمانانی سنی‌مذهب بر مکتب مالکی‌اند. دانش دینی مدت‌ها کار تبارهای زاویه بود، بنابراین قبایل جنگاور مانند اولاد دلیم معمولاً برای آموزش و احکام شرعی به دانشمندان بیرونی و خاندان‌های مقدس رجوع می‌کردند. نماز، روزه ماه رمضان و تکالیف سنگین میزبانی هنوز بخشی از زندگی روزمره در اردوگاه‌ها بود. قرن بیستم آن الگوی کهن را به پایان برد. حکومت اسپانیا، خشکسالی‌ها و شهرهای ساحلی رو به رشد، خانواده‌ها را از مراتع دور کردند. با عقب‌نشینی اسپانیا در اواسط دهه 1970، توافقنامه مادرید ثلث جنوبی سرزمین را به موریتانی واگذار کرد و این شامل بخش بزرگی از زادگاه اولاد دلیم می‌شد. موریتانی در سال 1979 کنار کشید و مراکش کنترل را به دست گرفت. خانواده‌های اولاد دلیم در هر سوی منازعه صحرای غربی پراکنده شدند: در داخله و العیون زیر اداره مراکش، در شهرهای موریتانی مانند نواذیبو، و در اردوگاه‌های پناهندگان که جبهه پولیساریو در نزدیکی تیندوف در الجزایر اداره می‌کند. بیشترشان اکنون زندگی یکجانشین دارند. نسب هنوز ازدواج، سیاست محلی و اینکه چه کسی از کسی سخن بگوید را شکل می‌دهد، و نام قبیله هنوز هویتی زنده است، نه تنها یک خاطره.