اروتیک بقاره

نام این گروه گویای معناست: بقاره در عربی به معنای مردمِ گاو است و گاو اصل ماجراست. در کمربندی از ساوانا که از دریاچه چاد تا نیل سفید امتداد دارد و از جنوب دارفور و کردفان در سودان تا مرکز و شرق چاد را در بر می‌گیرد، بقاره گله‌های گاو زبوی خود را با آمدن باران به شمال می‌برند و با خشک شدن علف‌ها به جنوب، به سوی بحر العرب، بازمی‌گردانند. آنان از نظر زبان، تبار و خودتعریفی عرب‌اند و نسبشان را به قبایل جهینه می‌رسانند که طی چند قرن از عربستان بیرون آمدند و در امتداد مرز جنوبی صحرا پراکنده شدند. از هر نظر دیگر آفریقایی‌اند، زیرا با فور، نوبه و دیگر مردمانی که در میانشان ساکن شدند وصلت کرده‌اند. نتیجه، مردمی است با ظاهری همانند مردمان منطقه ساحل آفریقا که به گویشی عربی و روستایی سخن می‌گویند و فهمش برای یک مغازه‌دار قاهره‌ای دشوار است. بقاره بیش از آنکه یک قبیله باشد، شیوه زندگی‌ای است که گروه‌های بسیاری در آن سهیم‌اند. رزیقات، مسیریه، تعایشه، حبانیه، بنی هلبه و حوازمه نام‌های بزرگ سودانی‌اند. سلامات میان چاد و سودان گسترده‌اند، و عرب‌های شوا در بورنوی نیجریه و شمال کامرون دنباله غربی همین حرکت‌اند که آن‌قدر جدا افتاده ماندند تا گویش ویژه خود را پدید آوردند. چند قبیله هم بخش گاودار و هم بخش شتردار دارند: مردان شتردار، یعنی ابّاله، تا سرزمین‌های خشک‌تر شمال پیش می‌روند و به‌طور دقیق بقاره به شمار نمی‌آیند. هر قبیله مجموعه‌ای تودرتو از تیره‌هاست زیر فرمان یک ناظر، و عُمده‌ها و شیخ‌ها زیردست او هستند. هر قبیله همچنین یک دار دارد، یعنی سرزمینی شناخته‌شده که لنگرگاه کوچ سالانه است.

آنان مسلمان سنی مذهب مالکی‌اند و طریقت تیجانیه و دیگر طریقت‌های صوفی ریشه‌ای ژرف در میانشان دارند. ایمان بیش از آنکه موضوع بحث باشد، زیسته می‌شود. ایمان آنان را به صحنه جهان کشاند: بقاره در دهه 1880 هسته اصلی ارتش مهدی بودند و جانشین او، خلیفه عبدالله، که از قبیله تعایشه بود، از ام‌درمان فرمانروایی کرد تا آنکه بریتانیایی‌ها در سال 1898 دولت مهدوی را در آنجا درهم شکستند. از آن زمان، این شهرت به آمادگی، شمشیری دولبه بوده است. مراحیل که در دهه‌های 1980 و 1990 به سرزمین دینکا یورش بردند، بیشتر از شاخه‌های مسیریه و رزیقات برخاسته بودند، و سرزمین بقاره در جنگ‌های بعدی سودان همچنان پایگاه سربازگیری مانده است. آنچه کمتر شناخته شده این است که خیمه متعلق به زن است. او مالک بیت، یعنی خیمه‌ای از تیرک‌های خمیده و پوشیده از حصیر، است، هنگام کوچ آن را بر پشت گاو باربر بار می‌کند و در منزل بعدی دوباره برپا می‌سازد. و زنان آواز می‌خوانند. حکامات، شاعر-خواننده‌های اردوگاه‌ها، ابیاتی می‌سرایند که مرد دلیر را می‌ستاید و ترسو را به نام مسخره می‌کند، و آوازهای آنان مردان را به نبرد برانگیخته و گاه از آن بازداشته است. مهریه با گاو پرداخت می‌شود، شیر خوراک روزانه است و پسربچه پیش از آنکه چیز دیگری بخواند، خواندن داغ‌نشان گاو را می‌آموزد.