اروتیک تنجر

تونجور مردمی هستند که نامشان یادآور تاجی سلطنتی است. پیش از آنکه سلاطین فور بر دارفور حکومت کنند، و پیش از آنکه سلطنت وادای در آنچه اکنون شرق چاد است برآید، یک خاندان سلطنتی تونجور در هر دو منطقه قدرت را در دست داشت. امروزه آنان جمعیتی نسبتاً کوچک‌اند که بیشترشان در جوامع روستایی شمال دارفور و بخش‌هایی از چاد زندگی می‌کنند. با این همه، تاریخ پادشاهی‌های ساحل شرقی را بدون آنان نمی‌توان روایت کرد.

منشأ آنان هنوز محل بحث است. شجره‌نامه‌های تونجور ادعای تبار عربی دارند. برخی مورخان در عوض به شرق نگریسته‌اند، به سوی دره نیل و نوبه مسیحی. بخشی از استدلال آنان بر Ain Farah استوار است، ویرانه‌ای سنگی و مستحکم در شمال دارفور که به دوره تونجور مربوط است و پژوهشگران در آن ردپای تأثیر نوبه‌ای دیده‌اند. سقوط آنان روشن‌تر از برآمدنشان است. در قرن هفدهم عبدالکریم به فرمانروایی تونجور در وادای پایان داد و سلطنتی بنا کرد که اسلام را بنیاد آشکار پادشاهی ساخت. در دارفور، خاندان کیره از فورها در همان دوران تقریباً آنان را کنار زد. سنت فوری این گسست را با حکایتی از ازدواج نرم می‌کند: گفته می‌شود عربی سرگردان به نام احمد المقور با خاندان سلطنتی تونجور وصلت کرده است و سلاطین کیره نسب خود را به آن پیوند می‌رساندند. این افسانه فتح را به میراث بدل می‌کند، و نشان می‌دهد نام تونجور نزد مردمی که جایگزینشان شدند چقدر وزن داشت.

امروزه تونجورها مسلمان سنی‌اند. زبان روزمره‌شان عربی است، به همان شکل‌های سودانی و چادی که همسایگانشان نیز به آن سخن می‌گویند. هیچ‌کس با اطمینان نمی‌داند دربار تونجور پیش از رواج یافتن عربی به چه زبانی سخن می‌گفت، و این دلیل دیگری است بر آنکه منشأشان پرسشی باز باقی بماند. پس از آنکه قدرت را از دست دادند، تونجورها ناپدید نشدند. پراکنده شدند: برخی در شمال دارفور ماندند، و برخی دیگر به سوی غرب و در چاد ساکن شدند و در میان مردمانی زندگی می‌کنند که تاریخشان را سلطنت‌هایی شکل داده که پس از حکومت تونجور آمدند. برای جوامع دارفور، خانه در مسیر جنگ‌هایی بوده که از سال 2003 به این سو منطقه را درنوردیده است. این ویژگی تونجور نمونه‌ای است از امری رایج در ساحل: مردمی که زمانی در کانون یک دولت بودند و اکنون در حاشیه دولت‌هایی زندگی می‌کنند که پس از آنان آمدند.