اروتیک ارنگا

اِرِنگاها مردمی کشاورز و کوچک‌اند که در مرز سودان و چاد زندگی می‌کنند و همسایگانشان بیشتر با سرزمینی که در اختیار دارند شناخته می‌شوند: نواری از روستاها در شمال الجنینه در غرب دارفور که مرکزش صربا و ابو سروج است، جایی که وادی‌های فصلی از دشت‌های شنی می‌گذرند و تا مرز چاد فاصله‌ای کم دارند. شمار آنان ده‌ها هزار نفر است که حتی در نقشه قومی پرجمعیت دارفور آنان را اقلیت می‌سازد و بخش قابل توجهی از ایشان اکنون در سوی چاد زندگی می‌کنند، برخی بر اثر سکونت قدیمی و بسیاری دیگر به‌عنوان پناهنده.

زبان اِرِنگاها آنان را به خانواده‌ای فشرده پیوند می‌دهد. گفتار اِرِنگا معمولاً ذیل گونه‌ای از سونگور که به آن آسانگوری هم گفته می‌شود طبقه‌بندی می‌شود و در شاخه تامان از سودانی شرقی، که بخشی از دسته گسترده‌تر نیلو-صحرایی است، همراه با تاما و ماراریت قرار می‌گیرد. از این رو از نظر زبانی به تاما در چاد نزدیک‌تر هستند تا به مسالیت یا فور که منطقه اطرافشان را در اختیار دارند. تقریباً همه ایشان عربی هم حرف می‌زنند، زبان بازار، مسجد و هر نوع تعامل با دولت.

اِرِنگاها مسلمانان سنی‌اند، مانند تقریباً همه همسایگانشان، و اسلام ریتم سال را تعیین می‌کند: رمضان، دو عید، آموزش قرآن برای کودکان، و فقی، معلم دینی محلی که در مسائلی بسیار فراتر از نماز با او مشورت می‌شود. زندگی روزمره بر پایه ارزن و سورگوم دیم، باغچه‌های سبزی در کنار وادی‌ها، و گله‌های کوچکی از بز، گوسفند و گاو ساخته شده است. تقویم کشاورزی بی‌رحم است. یک فصل بارانی، تقریباً از ژوئن تا سپتامبر، تعیین می‌کند که یک خانوار راحت غذا می‌خورد یا قرض می‌گیرد.

از نظر سیاسی، اِرِنگاها مدت‌ها بازیگری کوچک در میان بازیگران بزرگ‌تر بوده‌اند. سرزمین آنان، دار اِرِنگا، در حدود آغاز قرن بیستم به سلطنت مسالیت پیوست، و نظام اداره بومی که زیر نظر بریتانیایی‌ها حفظ شد و پس از آن نیز ادامه یافت، آنان را شریکی فرعی در سلطنت دیگری نگه داشت. جنگ دارفور که در سال 2003 آغاز شد، ضربه سختی به آنان زد. در فوریه 2008، نیروهای دولتی و شبه‌نظامیان متحد آن‌ها به صربا، ابو سروج و سیلیه حمله کردند، بخش عمده شهرها را سوزاندند و هزاران نفر را از مرز به چاد راندند. جنگی که در سال 2023 در سودان درگرفت، موج دوم ویرانی را به همان کریدور آورد و صربا بار دیگر مورد حمله قرار گرفت. امروز بیشتر زندگی اِرِنگاها حول آوارگی سازمان یافته است: اردوگاه‌هایی در شرق چاد، خانواده‌های از هم گسسته، و زمین‌های کشاورزی که مردم می‌توانند آن‌ها را روی نقشه نشان دهند اما نمی‌توانند با امنیت در آن‌ها بکارند.