اروتیک آیت زمور

آیت زمور کنفدراسیون آمازیغی‌ای است که نزدیک‌ترین به پایتخت اقیانوسی مراکش قرار دارد، گروهی از قبایل تامازیغت‌گوی که سرزمین پهناور و پیچ‌درپیچ میان رباط و مکناس را در اختیار دارند، از جنگل‌های بلوط پنبه‌ای معمورا در جنوب تا فلات اولمس. خمیسات شهر اصلی ایشان و تیفلت دومین شهرشان است. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد تاریخی مشترک از کوچ و جنگیدن با هم است: آنان طی چندین قرن از جنوب پیش‌صحرایی آمدند و بخشی از همان حرکت آهستهٔ شمال‌غربی قبایل دامدار بودند که زیان و بنی مگیلد را به اطلس میانه برد، و تا قرن نوزدهم، همسایگان عرب‌زبان را از چراگاه‌هایی که امروز خود کشت می‌کنند بیرون رانده بودند. گفتارشان گونه‌ای از تامازیغت اطلس مرکزی است، شاخهٔ شمال‌غربی آن زبان، که از سه سو محصور دشت‌های دارجه‌گو است. بیشتر مردم دوزبانه‌اند و در شهرها عربی در حال گسترش است.

برای سلاطین، زمور همواره مشکلی پابرجا بودند. جادهٔ مستقیم از مکناس به رباط از قلمرو آنان می‌گذشت، و دربار معمولاً ترجیح می‌داد برای پرهیز از خطر، مسیر طولانی‌تری را از راه غرب به سوی شمال برگزیند. آنان در چادرهایی از موی بز سیاه زندگی می‌کردند، گله‌های خود را میان جنگل و فلات جابه‌جا می‌کردند، و امور خود را از طریق مجمع‌ها و حقوق عرفی، یعنی ایزرف، و نه از طریق قضات سلطان، اداره می‌کردند. ستون‌های فرانسوی از سال ۱۹۱۱ وارد شدند و پایگاه‌های نظامی‌ای که برپا کردند به شهرهای امروزی تبدیل شدند. شهرک‌نشینان استعمارگر بخش بزرگی از بهترین زمین‌ها را تصرف کردند، چادرها جای خود را به مزرعه‌های ثابت دادند، و حقوق‌دانان استعماری عرف زمور را چنان با جزئیات ثبت کردند که به مرجعی استاندارد برای حقوق بربر تبدیل شد.

یکی از نهادهایی که ثبت کردند تادا است، پیمانی که دو بخش قبیله‌ای را چنان به هم پیوند می‌دهد که گویی همشیر هستند. با یک وعدهٔ غذای مشترک مهر می‌شد و مردان با قرعه‌کشی با کفش‌هایشان جفت می‌شدند. شریکان یکدیگر را مدیون مهمان‌نوازی و خویشتن‌داری می‌دانستند، و دو طرف نمی‌توانستند بجنگند یا با هم ازدواج کنند. دیگر پیمان‌های تازه بسته نمی‌شود، اما پیمان‌های قدیمی همچنان در یادها هستند. زمور مسلمانان سنی مذهب مالکی‌اند و زیارتگاه‌های اولیا و موسم‌های سالانه‌شان تقویم را نشان می‌دهد، و در همین گردهمایی‌هاست که این کنفدراسیون هنوز سوارکاران خود را در نمایش‌های شلیک تفنگ به‌هنگام یورش، که تبوریده نامیده می‌شود، به نمایش می‌گذارد. بافتنی زنان از هر چیز دیگری که می‌سازند دورتر می‌رسد: هنبل‌های تخت‌بافت و قالی‌های گره‌دار با زمینهٔ قرمز تیره، که نوارهای فشردهٔ نقش هندسی آن‌ها را درنوردیده، از طریق خمیسات فروخته می‌شود و فروشندگان فرش در سراسر جهان آن را کار زمور می‌شناسند.