اروتیک اباله

نام این گروه همه‌چیز را روشن می‌کند. عباله از واژه‌ای عربی به معنای شتر گرفته شده و به قبایل عرب سودان و شرق چاد اطلاق می‌شود که زندگی‌شان بر محور شتر می‌گردد، در برابر پسرعموهایشان، بقاره، که گاو پرورش می‌دهند. این جدایی پیش از آنکه اجتماعی باشد، بوم‌شناختی است. شتر می‌تواند در کمربند خشک شمالی دارفور و کردفان کار کند، جایی که منطقه ساحل آفریقا رفته‌رفته تنک می‌شود و به صحرای بزرگ می‌پیوندد، اما گاوها به چراگاه‌های مرطوب‌تر جنوب نیاز دارند. بیشتر تیره‌های عباله خود را به عرب‌های جهینه می‌رسانند که طی قرن‌ها از مصر به سمت جنوب و غرب کوچ کردند، و نسب‌شناسی در اینجا سرگرمی نیست: از جمله، تعیین می‌کند که وقتی خون‌بها باید داده شود، پرداخت آن بر عهده چه کسی است.

به عربی سخن می‌گویند، به گویش‌های سودانی و چادی که در دارفور میان مردمان گوناگون زبان مشترک نیز هستند، و مسلمانان سنی مذهب مالکی‌اند. مشهورترین عباله‌ها رزیقات شمالی دارفور هستند که بخش‌هایشان محامید، مهاریه و نوایبه را دربر می‌گیرد. سال از پی باران می‌آید. با سبز شدن شمال در فصل بارندگی، گله‌ها به سوی حاشیه صحرا بالا می‌روند. با خشک شدن مرتع، از مسیرهای قدیمی دام‌رانی که از زمین‌های کشاورزی جوامع یکجانشین می‌گذرند به جنوب باز می‌گردند. نسل‌هاست که شترهای این مراتع را به بازارهای مصر در شمال نیز می‌برند، که در گذشته از راه چهل روز بوده است.

این مسیرها جایی است که تاریخ معاصر دگرگون می‌شود. در زمان سلطنت دارفور و سپس حکومت بریتانیا، رزیقات شمالی هرگز میهن قبیله‌ای خاص خود، یعنی دار، را نداشتند، برخلاف رزیقات گاوپرور جنوب. خشکسالی دهه‌های 1970 و 1980 گله‌ها را به عمق مناطق کشاورزی راند و نزاع بر سر زمین و آب را تشدید کرد. هنگامی که در سال 2003 جنگ در دارفور آغاز شد، دولت به‌شدت از تیره‌های عباله برای شبه‌نظامیان معروف به جنجاوید نیرو گرفت، و موسی هلال، شیخ محامید، یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های آن شد. محمد حمدان دقلو، معروف به حمیدتی، که از تیره مهاریه است، از همان جهان برخاست و فرماندهی نیروهای پشتیبانی سریع را بر عهده گرفت، یکی از دو ارتش جنگ داخلی‌ای که در سال 2023 آغاز شد. با این حال، قبیله همان شبه‌نظامیان نیست، و هلال و حمیدتی خودشان سرانجام رقیب یکدیگر شدند.

زندگی در اردوگاه‌ها همچنان به شیر شتر و جابه‌جایی وابسته است. زنان مدیحه‌خوانی که حکامات نامیده می‌شوند ابیاتی می‌سرایند که شجاعت مردی را می‌ستاید یا ترسویی‌اش را ریشخند می‌کند. ترانه‌های آنان چنان وزنی دارد که هم جذب‌کنندگان شبه‌نظامیان و هم فعالان صلح به سراغشان رفته‌اند.